Berichten

Hard work for better

Onder leerlingen van het Vossius Gymnasium te Amsterdam is bijna een jaar geleden het idee ontstaan om een project op te zetten voor ontwikkelingswerk in Kenia.

Tien 5de klassers met biologie in hun pakket gaan in de maand juli van 2008 naar het Baringo-district, een landelijke streek in het midden-westen van Kenia. Ondanks de situatie in Kenia sinds de verkiezingen in december 2007, willen ze doorgaan met hun project en juist nu het land niet links laten liggen. Door steun te zoeken bij de stichting LoBaDe heeft het project meer vorm gekregen en door aanvullende sponsoring en subsidies willen ze dit plan verwezenlijken.

Het doel van de reis is het verbeteren van de leefsituatie van de lokale bevolking, het uitwisselen van kennis en het leren van elkaars leefgewoontes. Dit willen de leerlingen doen door middel van: Werken aan irrigatieprojecten en het planten van bomen, het aanleggen van energievoorzieningen voor verlichting d.m.v. zonnepanelen in scholen en veel contact met Keniaanse leeftijdsgenoten.

Update afgelopen jaar

Ook het afgelopen jaar was onze stichting actief met het helpen van mensen in de derde wereld en natuurlijk ging onze aandacht als eerste uit naar Kenia. Veel mensen en organisaties waaronder de “R.C. Church of the Savior” in den Haag; zakenmensen en vriendenclubs uit Wilbertoord; basisschool De Wegwijzer en vele anderen hebben ons werk weer ondersteund.

Met uw geld hebben wij verlichting aangebracht in 9 scholen, 2 studenten financieel geholpen met een universitaire studie, 5 kinderen geholpen met de middelbare school en voorlichting gegeven over familieplanning en HIV/AIDS preventie.

Daarnaast hebben wij noodhulp gegeven in de vorm van voedsel aan vluchtelingen en ondersteuning aan AIDS patiënten. Principieel vinden wij dat hulp er op gericht moet zijn mensen te leren voor zichzelf te zorgen, maar als er mensen dreigen te sterven moet je eerst zien dat je ze in leven houdt.

Voor het jaar 2008 gaan wij door met ons werk en zoals u weet kunnen wij dit werk niet doen zonder uw steun.

Peter Marttin, Projectcoördinator

Kampi ya Samaki @t work

Auteur: Mark Janssen

Jambo rafiki’s,
Geld Geld en nog eens Geld!!!!Zonder werk geen geld, zonder geld geen eten, zonder eten…..

In het kleine dorpje Kampi ya Samaki (kamp van de vissen) doet de bevolking van alles om geld te verdienen en dus in leven te blijven.

Het dorpje met z’n 2000 inwoners heeft een laag welvaarts niveau. Als standplaats gelegen aan lake Baringo, kent de plaats verschillende vissers, die inkomsten genereren door het vangen van dit natuurlijke product. De woonplaats heeft niet voor niets de naam: Kamp van de vissen, toebedeeld gekregen.

Dankzij het meer ontstaat er tevens toerisme. Toerisme die door een aantal lodges en een camping wordt uitgebaat en jonge jongens die boottrips over het meer verzorgen. Deze (vaak ongeschoolde) beachboys staan er (over het algemeen) om bekend dat ze met hun goede inkomsten graag een bezoek brengen aan een van de vele lokale bars die dit dorpje rijk is.

Naast deze beachboys nuttigen de chauffeurs van de verschillende Safari company’s met enige regelmaat een drankje bij deze lokale uitgaansgelegenheden. De chauffeurs verblijven niet zoals de toeristen zelf in de dure toeristenlodges maar maken dus gebruik van de goedkope lodges. In Kampi ya Samaki zijn Bothania, Mamma Lina, mama Lucy, Weavers en Hippo lodges, de bekendste.

Helaas komt er bij deze lodges veel prostitutie voor. Net zoals overal in de wereld waar truckchauffeurs overnachten, wordt er voor deze mannen voor ontspanning gezorgd. Deze chauffeurs krijgen voor Keniaanse begrippen vaak behoorlijk wat tip money ofwel fooi, welke ze hier gemakkelijk aan kunnen besteden. Het schrijdende voor deze vrouwen is de manier waarop ze in deze branche terecht zijn gekomen. Als jonge moeders worden ze door hun vriend verlaten en worden ze belast met het opvoeden van hun kind. Het is voor jonge moeders niet toegestaan om naar school te gaan. Deze jonge meiden worden dus als drop-outs van school gestuurd. Wat kunnen zij doen om geld te verdienen, zodat hun kinderen in leven kunnen blijven….?? Gelukkig help Lobade foundation deze meiden d.m.v. social work, zodat deze meiden leren op te komen voor hun eigen rechten, en een normaler leven kunnen gaan leiden.

Het Baringo meer staat bekend om haar veelzijdigheid van vogels. Wereldwijd komen vogelspotters een kijkje nemen naar de zeldzame vogelsoorten die in dit gebied te vinden zijn. Verder ligt het meer “vol” met krokodillen en nijlpaarden, dus laat Animal Planet en National Geograpiph maar komen filmen.

De toeristen verblijven in de Soi Safari lodge en bij Roberts Camp, beide locaties zijn geheel ingericht naar de wensen van de internationale toerist. Vanaf zowel de lodge als Robers camp heeft men een prachtig uitzicht over Lake Baringo en haar eilanden.

Helaas zijn zowel inkomsten uit zowel de visvangst als het toerisme de afgelopen jaren sterk gedaald. De redenen hiervan zijn o.a. dat door overbevissing de vis uit het meer nagenoeg verdwenen is. Veel te veel mensen hebben probeert inkomsten te genereren uit deze niet onuitputbare bron. Verder daalt het waterpeil van dit meer jaarlijks met enkele decimeter. Dit komt doordat de drie aanvoerende rivieren naar het meer toe, mede dankzij irrigatiewerken, droog zijn komen te staan.

Misschien was toerisme wel een van de belangrijkste inkomsten bronnen die dit dorp kende. Voor de daling van dit toerisme zijn meerdere verklaringen. Ten eerste, de lokale overheid wil ook graag een graantje meepikken van de inkomsten uit toerisme, dus heeft men als vorm van toeristen belasting bij de ingang van het dorp een tolpoort laten bouwen. Een andere reden is dat er in het noorden van Kenia steeds weer conflicten zijn tussen de verschillende primitieve stammen. Door deze conflicten is het voor buitenstaanders te gevaarlijk om door dit gebied te reizen. In het verleden was Kampi ya Samaki een tussen-stop/ overnachtingsplaats voor toeristen die naar het noorden van Kenia reisde, tegenwoordig maat men voortaan gebruikt van andere wegen.

Naast deze export kent Kampi ya Samaki natuurlijk ook import en interne markten. Leeraren, pastoors, verpleegsters ontvangen gelden van donateurs uit eigen dan wel andere gemeenschappen. Boeren verdienen hun geld met het houden van vee, denk hierbij vooral aan magere koeien, geiten en of kippen. Het geproduceerde vlees en melk wordt zowel binnen het eigen als buiten het eigen dorp verkocht.

Doordat de verschillende families zo ieder op hun eigen manier inkomsten verwerven en dus in staat zijn eten/drinken en goederen te te kopen, ontstaan er vanzelfsprekend mensen die een eigen bar, winkeltje ofwel duka exploiteren.

Je kunt hierbij denken aan de meest verschillende soorten duka’s. Kleermakers, kledingwinkeltjes, iemand met gereedschappen, een kleine drogist, een klein winkeltje wat men hier een supermarkt noemt, schoenmaker, maismalerij, kapsalon, smid, bioscoop, slagerij, kortom het bruist er van de activiteiten!!!!

De jongeren zijn over het algemeen in dienst bij een van de vele bedrijfjes of exploiteren zelf zo’n zaakje. Verder verdienen ze de kost als huishoudelijk medewerkster of waterdrager. Diegene die willen en vooral kunnen gaan studeren, trekken naar de stad.

Het vervoer van alle handeltjes gebeurd over het algemeen door de matatu’s. Tussen het personen vervoer worden allerlei goederen vervoerd. Wanneer er binnen in de auto geen plaats meer is, krijgt men het op de raarst mogelijke manieren nog altijd klaar om op het dak en achter de auto nog van alles vast de binden. Zo rijden er bussen rond met wel 40 vastgebonden kippen op het dak.

Kampi ya Samaki is bijna laatste noordelijk gelegen dorpje waar een harde weg naar toe is gelegd. Ook laatste dorpje met voor Keniaanse begrippen redelijke infrastructuur. Er is een poskantoor, mobiel netwerk, water en elektriciteit. Helaas is er dankzij de hoge investeringskosten nog geen waterput gebouwd en moet men het water uit het meer dragen. Mede dankzij de lage bevolkingsdichtheid zijn de verbruikskosten van elektriciteit hoog. Bovendien is het elektrische netwerk niet erg stabiel, en is vaak stroomuitval ofwel zoals ze dat hier noemen black-outs. Tijd voor zonne-energie!!!!!

Elke dag als ik een wandelingetje maak door dit prachtige dorpje kijk ik naar al die verschillende handeltjes en ambachten. Soms word ik zelfs een beetje ontroerd van de dynamiek van dit dorp. Prachtig om te zien, al die mensen in beweging op zoek naar geld. Ook leuk om de vele mensen te zien die de het grootste gedeelte van de dag rustig in de schaduw aan het relaxen zijn.

Tijdens zo’n wandeling wordt je elke keer weer door iedereen aangestaard en of aangesproken met: “Jambo, Habariko, una wapa toka enda”. Verder wordt je vaak opgehouden door vele mensen die je een handje willen geven en een praatje met je willen maken.

De allerkleinste kinderen/ baby’s welke me hun eerste stapjes bezig zijn, kijken elke keer weer naar die gekke “mzungo”. Je kunt het vergelijken met de Nederlandse en Belgische kinderen die elke keer weer vol verbazing naar “zwarte piet” staan te staren.

Kortom een leuk dorpje, eentje met een kerk, school, voetbalclub welke allemaal op eigen kracht door de gemeenschap zijn opgericht. Via de verschillende programma’s zoals o.a.: Darkness out of schools, Sport development program, family planning, socialwork, ondersteuning van vrouwengroepen, verschaffen van watertanks, proberen de medewerkers van Lobade elke dag weer een bijdrage te leveren aan de leefbaarheid van deze woonplaats en natuurlijk het wijd strekkende gebied daarom heen.

Al deze projecten kunnen alleen uitgevoerd worden, door de medewerking van de donateurs die de stichting kent, of activiteiten die stichting Lobade zelf, of in samenwerking met andere, organiseert. Wilt u op welke wijze dan ook een bijdrage leveren aan de ontwikkeling en de vitaliteit van het platteland van Kenia, dat kan.

U kunt dit doen door zelf een activiteit te organiseren of een bijdrage te storten op Giro: 3537585 t.n.v. NGO Lobade foundation

Voor vragen kunt u contact opnemen met info@lobade.org

Kenia, Kampi Ya Samaki

Auteur: Bas Craane

Zwarte pieten genoeg maar waar is Sinterklaas??

Zit ik dan, in Kampi Ya Samaki oftwel Kenia sinterklaasfeest te vieren. Zonder Sint want ja, die kennen ze hier niet. Pieten hebben ze hier genoeg alleen niemand heeft geld voor cadeautjes voor ons. Weet je, ik heb geen cadeautjes nodig. Soms lijkt het alsof wij hier Sinterklaas aan het spelen zijn met onze Keniaanse vrienden als pieten. Wij brengen geld naar Kenia en de pieten zorgen dat het geld op de goede manier besteedt wordt. Kunnen alle mensen dit niet in Nederland doen? Wij hebben in Nederland zat en hier kunnen ze voldoende gebruiken. Ik zou zeggen, Sinterklaasfeest stoppen en allemaal naar Kenia komen of natuurlijk een ander land die het misschien harder kan gebruiken. Ach weet je..voor de kleine kinderen in Nederland blijft het natuurlijk een groot feest pakjesavond, laat ze maar genieten.

We zouden een inzamelingsactie kunnen houden als de Tsunami Inzamelings Actie waarbij vele miljoenen zijn opgehaald alleen dan met pakjes voor de kinderen hier. Alleen wat ik dan jammer vind is dat we er dan weer achterkomen dat het geld op een verkeerde manier besteed wordt. Dat is iets wat de stichting Lobade goed doet en ze zorgt dat het geld uiterst goed besteedt wordt.

Ik klink misschien wijs maar ben in er in deze periode achtergekomen dat niet alle stichtingen in Nederland zo juist bezig zijn. Er wordt vaak geld gegeven door de mensen. Als je ze dan vraagt van waaraan is jou geld nou specifiek besteedt dan kunnen ze dat niet vertellen. De mensen moeten het met eigen ogen kunnen zien waar hun geld aan besteedt wordt. Oke, dit is onmogelijk maar is wel de waar.

Zo heb (had) je het Foster Parents Plan (nu Plan Nederland). Mensen geven aan dat ze een bepaald kind financieel willen steunen. Dat is goed, het kind kan met dat geld naar school gaan en heeft een goede toekomst in het vooruitzicht. Maar wat denk je, dat het geld nu echt direct naar het kind gaat en dat ze precies jouw geld zullen besteden aan dat lieve knulletje? Natuurlijk wordt hij geholpen om naar school te gaan maar dat doe jij niet alleen dat doen er meerdere. En wat te denken van de familie van het knulletje. Die ‘profiteren’ ook van dat geld en dat is natuurlijk ook goed. Iedereen van het gezin krijgt te eten en drinken en het jongetje gaat naar school.

Nu heb ik niet eens gesproken over de overhead kosten van gebouwen, auto’s ook die worden voor een deel betaald uit jullie portemonnee. Zonder dat knulletje, de familie en de overhead te betalen komt er geen ontwikkelingshulp op gang en kan er geen hulp geboden worden.

Ik noem World Vision (Ontwikkelingshulporganisatie over de gehele wereld) en de Opus Dei (Katholieke Kerk Organisatie) beide organisaties hebben haar goede eigen doelen. Maar wat me dan mateloos irriteert dat bijvoorbeeld de medewerkers van World Vision met hele dikke four-wheele auto’s rondrijden en in de duurste hotels overnachten. En dat een organisatie als Opus Dei een gigantisch hoofdkantoor laat bouwen midden in New York voor meer dan $ 47 miljoen doller. Mensen, ik vind dit niet kunnen.

Het is niet mijn bedoeling om aan te geven dat deze stichtingen slecht bezig zijn maar soms en ik heb het met eigen ogen gezien weten mensen niet waar ze het geld aan uitgeven. Het geld wordt regelmatig op de verkeerde manier besteedt.

Organisaties moeten transpiranter worden voor de donateurs en mensen een groter kijkje laten nemen in de keuken. Niet alleen de grote geldschieters mogen kijken maar ook de mensen die hun laatste centen weggeven. Het gaat niet om het feit dat de organisaties dat ‘kijkje’ betalen want dat geld moeten ze goed besteden. Maar geef de donateurs de kans om ze te laten kijken, organiseer reizen zodat ze kunnen zien waar het geld terecht komt.Tuurlijk, het is de keuze van de donateur of hij wil weten waar zijn geld terecht komt.

Zo dit was mij verhaaltje voor deze week. Ik wilde dit even kwijt. De projecten zijn inmiddels afgerond. Deze laatste weken gaan we ons bezig houden met het vertalen van de plannen in het engels zodat we netjes op tijd klaar zijn.

Groetjes en tot horens,

Bas

Nieuwsbrief

Beste Lezer
Het jaar loopt weer ten einde… tijd dus om u, mede namens de mensen in Kenia, onze beste wensen te sturen voor een mooi en gezegend kerstfeest. Ook wensen wij u een voorspoedig en gezond 2007 toe.

De rust is teruggekeerd
Dit afgelopen jaar hebben wij beter kunnen werken dan in 2005 toen wij gehinderd werden door de gevechten tussen de verschillende stammen in het gebied waar Lobade werkzaam is. Dit had te maken met onenigheid over het gebruik van weidegronden en veediefstal. Inmiddels is de rust teruggekeerd en wij hebben ons weer onverminderd kunnen toeleggen op ons werk.

15 scholen voorzien van verlichting
Lobade heeft dit jaar op 15 scholen verlichting met behulp van zonne-energie kunnen aanleggen. Toch is de lijst van scholen die om hulp gevraagd heeft groot en komen er nog steeds nieuwe scholen bij die ook verlichting willen. Zij zien de goede resultaten van de kinderen van de scholen met verlichting en dat succes willen zij ook.

21 watertanks geïnstalleerd
Naast zonnepanelen heeft Lobade dit jaar ook een vrouwengroep en een mannengroep kunnen helpen met het installeren van wateropslag bij hun huizen. In totaal zijn 22 watertanks gekocht en inmiddels zijn hiervan al 21 tanks geïnstalleerd.

Stageplaats
Dit jaar heeft Lobade naast haar gewone werk ook twee studenten van de hogeschool AVANS uit Den Bosch een stageplaats kunnen bieden. Deze studenten hebben een haalbaarheidsonderzoek uitgevoerd voor een nieuw project en hiervoor ook een bedrijfsplan opgesteld. Zij zijn gereed met hun opdracht en zullen een dezer dagen weer terugkomen naar Nederland.

Bedankt
Zoals u weet kunnen wij dit werk niet zonder uw hulp doen. Daarom zijn wij u voor dit alles veel dank schuldig.

Met een vriendelijke groet mede namens ons bestuur,
Peter Marttin, Projectcoördinator.

Kampi Ya Samaki @t Work..

Auteur: Bas Craane

Ja, daar zit ik dan, al meer dan vijftien weken in het dorp Kampi Ya Samaki. Ik besef wel dat we het erg getroffen hebben in dit dorp. We hebben ons eigen huisje dus geen hutje en we hebben zelfs elektriciteit en (geen stromend) water en voldoende te eten en drinken. Beter kan niet hier in Kenia. Wel als je in een hotel gaat zitten maar ja dat moet je ook maar willen.

Ik bedacht me van de week dat ik eigenlijk nog niet veel heb verteld over het dorp en wat voor mensen er leven en wat ze allemaal doen in het dagelijkse leven. Vandaag zal ik het jullie laten zien door middel van foto’s en een verhaal.

Kampi Ya Samaki heeft ongeveer 2000 inwoners..niet allemaal rijk maar zeker niet allemaal arm. Ze leven van gemiddeld 15 euro per maand. Kampi Ya Samaki ligt aan het Baringo meer waar veel toeristen op af komen gedurende de seizoenen. Het meer ligt vol met krokodillen en nijlpaarden en hier zijn vele vogels te spotten. Ze zeggen een van grootste plekken in de wereld. Dus laat Animal Planet en National Geograpiph maar komen

Het dorp bestaat uit een klein aantal straatjes met winkeltjes. Nee, geen winkeltjes die je bij ons gewend bent. Gewoon wat platen tegen elkaar en hup je hebt een winkeltje. De ene verkoopt frisdranken en brood en de ander is een restaurantje met lokale vis uit het meer. Ook hebben we hier eend drogisterij en slagerijen die geit verkopen.

Naast deze winkeltjes hebben we twee hotels in het dorp. Allebei een zwembad maar lang niet altijd toeristen, afhankelijk van het seizoen. Ook hebben we in het dorp een camping genaamd Robert’s Camp en wordt beheerd door een aantal Australiërs.

Drinkwater is in het dorp niet optimaal. De lokale bevolking haalt het water uit het meer. Zij maken het schoon met een bepaald middel waarna het drinkbaar water is. Wij westerlingen kunnen het water niet drinken omdat het te veel troep bevat. Er bestaan wat putten die het water uit het meer pompen meteen reinigen voor de bevolking alleen moeten er wel een klein bedrag voor betalen als ze water willen hebben. Daarnaast heeft Robert’s Camp een eigen bron maar blijkbaar denken deze westerlingen alleen aan zichzelf want ze geven geen schoon water aan het dorp. Erg jammer dus.

Elektriciteit is er genoeg maar is erg instabiel, zeker wanneer het geregend heeft dan valt het net wel eens uit helaas.

Entertainment is er voldoende in het dorp er zijn:

– Biljarttafels
– Baretjes
– Bioscoop(je) op zijn Afrikaans
– Tv’s dus Europees voetbal is gewoon te volgen
– Radio
– Dartborden
– Voetbalvelden
– Vliegveldje (helaas niet uitgeprobeerd)
– En Bas en Mark als de gekke Nederlanders
Het dorp heeft een aantal scholen. Voornamelijk basisscholen. De hogere scholen bevinden zich vaker in de steden.

Kerken zijn ‘hot’ in Kenia. Alleen al het dorp telt meer dan 20 kerken van diverse geloofsovertuigingen.

Het vervoer gebeurt hier met Matatu’s, Kleine busjes. Voor ongeveer 50 schilling = rond de 50 euro cent kom je al een heel eind. Helaas worden deze busjes altijd volpropt. Het officiële aantal mensen mag maar 14 personen zijn maar ze flikken het hier om er meer dan 20 personen in te proppen. Lachen man..

Dit is zo’n beetje het dorp. Het is een kleine wereld maar er is voldoende om hier een aantal maanden door te brengen. Ik hoop dat ik jullie nu een beter beeld heb gegeven over het dorp waar ik inmiddels al 3,5 maand (over)leeft We zullen maar zeggen beter ooit dan nooit.

Mensen, volgende week is het Sinterklaasfeest. De pieten zijn hier al heel lang geleden gearriveerd, nu Sinterklaas nog. Dus volgende week het verhaal uit het boek van Sinterklaas.

Groetjes vanuit Kampi Ya Samaki @t Work…

The Trip – Afscheid

Auteur: Mark Janssen

Er is een tijd van komen en een tijd van gaan, aangezien Bas en ik nog wat werkzaamheden voor de projecten moesten uitvoeren verlieten wij de groep alvast 1 dag voordat zei terug naar Nederland gingen. Op zich niet erg de afgelopen weken waren toch al fantastisch geweest, bovendien kon ik dan tenminste in Kampi ya Samaki gaan stemmen via internet.

Een dag eerder waren we nog met z’n alle lekker uit eten geweest en hadden we al een kleine “farewell party” gehad. ’s Ochtends na het ontbijt was het dan zover. We moesten afscheid nemen van de groep en dus ook afscheid van Huub, Maria, en Onze Erik en ons pap.

Met z’n alle hadden we een hele fijne tijd gehad. De nieuwe mensen die ik heb leren kennen vond ik erg gezellige en interessante mensen om mee te reizen. We hadden een kei mooi reisgezelschap. Als we terug in Nederland zijn, gaan we nog met z’n alle onder het genot van een hapje en een drankje, nakletsen en de foto’s bekijken.

Tijdens het afscheid heb ik mezelf “cool” gehouden, maar moest opletten m’n emoties te bedwingen. Om deze reden zei ik dus niet veel, slechts een kort woordje, handjes geven en snel vertrekken. Gelukkig kon ik het nog “droog houden”. De emoties kwamen niet doordat ik wist dat ik de komende maanden nog zonder mijn familie, vrienden en kennissen hier zal verblijven. Ze kwamen eerder doordat ik wederom besefte hoe goed wij het hadden, en super blij ben geweest met het bezoek van onze gasten en natuurlijk met het bezoek van onze Erik en ons pap.

The Trip – National park Amboseli

Auteur: Mark Janssen

Vandaag gingen we naar het laatste National park voor de laatste Safari’s of zoals ze dat hier ook wel noemen; Game Drive. Vanaf het wildpark Amboseli kun je de Kilimanajaro uit Tanzania zien. Deze hoogste berg van Arika, is dusdanig hoog dat de top meestal in de bergen verscholen zit. Het park heeft een oppervlakte van ongeveer 392km2.

We verbleven in de Amboseli lodge alwaar we sliepen in een prachtige rustige omgeving. Als we ‘s ochtends wakker werden hadden we dankzij de open vlakten en de Kilimanjaro een prachtig uitzicht. Zeker toen we ‘s ochtends dankzij de heldere hemel de “top of the hill” vol sneeuw konden aanschouwen.

The trip – Thomson falls

Auteur: Mark Janssen

Nadat we vanuit Kampi ya Samaki verschillende plaatsen bezocht hadden, gingen we z’n alle naar de Thomson Falls in Nyahururu. Hierover hoef ik al niets meer te vertellen. Dit was namelijk het weekend dat we een wedstrijdje hardlopen tegen de olifant hadden gedaan. Gelukkig waren wij de winnaars!!!!

Of ja nog even dit: ’s nachts kwam de “verdwaalde” olifant terug, niet in een nachtmerrie maar in real life.

Midden in nacht werd iklangzamerhand werd ik wakker, luid hoorde ik een aantal honden blaffen. Het leken er wel honderden. Even later schok ik echt wakker toen ik dezelfde “verdwaalde” of beter gezegd afgestoten olifant hoorde trompetteren. Ik lag verstijft in bed. Natuurlijk wist ik wel dat ie niet naar binnen zou komen, maar doordat ik nog niet helemaal wakker was snapte ik even niet wat er gebeurde. Door een pijnkneepje in mijn arm merkte ik al snel dat ik niet droomde. Even later hoorde we aan het gepiep van een hond dat deze waarschijnlijk door de slurf van de olifant nog een licht tikje had ontvangen.

’s Ochtends toen we wakker werden hebben bijna alle reisgenoten foto’s gemaakt van de, door de olifant vernielde schutting en z’n voetsporen. Niet alleen omdat we dit zelf een prachtige gebeurtenis vonden, ook als bewijsstuk. Het klinkt namelijk allemaal vrij ongeloofwaardig, maar we hebben de bewijzen!!!

De projecten

Auteur: Mark Janssen

s Avonds hebben Huub en Maria van Lieshout een het complete voetbalteam van Kampi ya Samaki voorzien van nieuwe voetbalteneus. Als voormalig uitbaters van café d’n Hoefslag hebben zij al vele malen aan verschillende voetbalteams t-shirts gesponsord. Vandaag gingen ze even weer terug in de tijd.

Via het “Sport development program”, ondersteund Lobade plaatselijke sportclubs bij het opstarten en organiseren van verschillende sportactiviteiten. Via teamssport leert de jeugd om gezamenlijk prestaties te leveren. Hierdoor is de jeugd van de straat en leert men samen te werken.

Aan de blijde gezichten kon je zien dat deze voetballers erg dankbaar waren, ze straalde van geluk, dus wij als donateurs ook.

Op maandag gingen we de zonne-energie systemen die Lobade via het programma “Darkness out of school” heeft verschaft bekijken en tevens controleren. Na een fikse wandeling kwamen we bij de eerste school die Lobade ooit van zonne-energiesystemen voorzien heeft aan. Peter schonk deze basisschool ook nog 60 zakken cement voor de bouw van een nieuw klaslokaal.

Dat de wandeling in de stralende zon, klimmend naar de top van de kliffs, niet gering was bleek wel uit het feit dat ons pap er erg rustig / stil van werd en Huub de dingen niet meer zag zoals ze zijn. Toen Huub even stil stond te kijken zag hij de loslopende koeien namelijk aan voor Kamelen. Zijn opmerking: “Kijk die skonne kamelen daar eens”, zorgde dan ook voor de nodige hilariteit in de groep.

Na deze eerste school gingen we met de busjes nog naar een aantal andere scholen kijken. We tufte door de binnenlanden van Kenia, natuurlijk vonden onze gasten dit geweldig. Op sommige plekken kon het busje nauwelijks de steile hellingen beklimmen of de riviertjes passeren. 4X4 Adventure!!!

We kwamen aan in een dorpje waar de bevolking keer ofdat men water zag branden. Het leek wel of men nog nooit geen blanke gezien hadden. Gedeeltelijk is dit natuurlijk wel waar. In de binnenlanden kom je zelden een toerist tegen, af en toe zo’n verdwaalde avonturier, laat staan 3 busjes vol mzungo’s. Voor dit dorp maar zeker ook voor ons was dit bezoek een heel spektakel.

We bezochten de plaatselijke markt, en kochten voor de lol en ter ondersteuning van de lokale economie wat fruit en lekkernijen. Na heb bezoek aan “the market” bezochten we de school, waar men liet zien welke impact de zonne-energie systemen op de onderwijs prestaties hadden. Het werk wat Lobade verricht is wereldwijd gezien maar een druppel op de gloeiende plaat, maar de lokaal worden de mensen hier met die kleine druppeltjes er heel erg mee geholpen. Mooi werk dus!! Toen ons pap die blije kleine zwarte negertjes zag lachen kreeg hij er toch even een brok van in zijn keel. Wat zijn deze kinderen toch blij met de kleine niet materiële dingen. Het zijn de kleine dingen die het doen!!

De laatste dag in Kampi ya Samaki hebben zijn we met de groep gaan kijken hoe de een compleet nieuw zonne-energie systeem bij een plaatselijke school werd geïnstalleerd. De materialen voor deze school werden gefinancierd met de € 300,00 die ons pap, Huub en Maria bijeen verzameld hadden. Aangezien ons pap wist hoe zo’n elektrisch systeem geïnstalleerd moest worden, lieten wij hem z’n gang gaan en lieten hem zweten. Voordat we vertrokken vond er nog even een officiële ceremonie plaats en werden de panelen, onder toeziend oog van de foto camera’s symbolisch overhandigd.

De laatste avond in Kampi hebben we met z’n allen bij Soi gegeten alwaar het personeel de groep wederom verraste met de Jambo song. Traditiegetrouw dansen, zingen en feesten alle obers, koks en andere medewerkers aan het eind van een diner met veel ophef in polonaise door de eetzaal. Erg leuk en altijd gezellig.