Give me… Give me…

 

Auteur: Mark Janssen

Give me pen for school, give me sweet, give me money, give me…..

Het lijkt wel of dit de eerste woordjes zijn die de kleine kinderen in het Engels leren. Elke keer als je kinderen op straat ziet, dan durven ze dit telkens weer ongegeneerd te vragen. Give me… Give me…. Give me….. Wij zeggen dan wel eens in het Nederlands voor de grap tegen elkaar:”Je denkt toch zeker niet dat ik Sinterklaas ben”. Soms is wordt dit erg irritant.

Gelukkig weten de kleine schattige kindjes niet beter en zijn ze wel allemaal altijd even aardig. Naast ons huisje op onze compound staat een kerkje, welke tevens al basisschool gebruikt wordt. Overdag verblijven hier zo’n 60 kinderen.Elke dag als wij thuis rond om ons huisje lopen of door de poort van onze compound wandelen horen wij altijd weer in koor 60 kinderen “Jambooooooo”roepen. Dit is echt geweldig, vertederend al die kleine kindertjes. Als ze geen Jambo ofwel Hallo roepen, dan schreeuwen ze wel uit volle borst: “Blanke ofwel Mzungooooooooo”

Als al die kindertjes Jambo roepen en zwaaien. Dan zwaaien Bas en ik natuurlijk wel altijd lachend terug, Net alsof we eigenlijk wel Sinterklaas zijn. Deze kinderen op school doen ons echt goed.

Voor ons gevoel is er dus wel degelijk een verschil in mensen en kinderen die gewoon Hoi roepen of altijd maar weer iets vragen. De kinderen vragen steeds weer Give me… Give me.. Give me…, de volwassen beginnen eerst een gesprek en na 5 minuten kan het goed zijn dat ze vragen of dat we even de” schoolfees” voor hun kinderen willen betalen, of dat we toevallig nog een leuke baan voor hen in de aanbieding hebben.

Wat mij betreft is het fout als mensen afhankelijk zijn van donors. Als men alles altijd gratis krijgt, dan wordt men “donorafhankelijk” zoals ontwikkelingsorganisaties dat noemen. Zo zijn er voorbeelden bekend van primitieve stammen die geen voorzorgsmaatregelen namen bij een aankomende droogte. Het gevolg was dat men in de maanden februari, maart geen voedsel meer had. Men dacht dat geeft toch niets want dat voedsel krijgen we toch gratis van de noodhulp uit het buitenland.

Deze cultuur van afwachten ofwel alleen maar vragen is natuurlijk fout!! Gelukkig vinden de ouders van deze lieve schattige kindertjes ook dat hun kinderen niet mogen bedelen. Dit wordt ze thuis in ieder geval niet aangeleerd, “stel je voor dat andere zien dat mijn kind schooit om voedsels of geld, dat is toch een schande”, denkt men hier.

Lobade foundation vind ook dat mensen een eigen bijdrage moeten leveren aan de ontwikkelingssamenwerkingsprojecten. Zo vraagt Lobade bijvoorbeeld een eigen bijdrage van basisscholen voor het plaatsen van de zonne-energie systemen. De systemen worden gesponsord, alleen de installatie en de reparatie kosten dienen door de mensen zelf betaald te worden. Voordeel hiervan is dat men er zelf iets voor heeft moeten doen, dit geeft een prikkel, een verantwoordelijkheid om het systeem in ere te behouden. Er wordt een appèl op de mensen zelf gedaan.

“People are allways the same”, zoals de Sugababes dit in een van hun liedjes zingen. Dit klopt!!! Welke kleur of ras dan ook, de basis van een mens is, “allways the same”. Daarom moet men ook in de Nederlandse economie de mensen een prikkel blijven geven om zelf een bijdrage te leveren aan de maatschappij. Gedeeltelijk arbeidsgeschikte hebben ook talenten die ze goed kunnen benutten. Een man in een rolstoel, zou wellicht een goede administrateur zijn. Een slechthorende vrouw, zou in een laboratorium misschien wel een uitstekende onderzoeker kunnen zijn. We moeten vertrouwen hebben in elkaar en elkaar kansen geven door talenten te ontwikkelen!!!!!!!!!

Zoals ik al eerder geschreven heb is het leven een feest als je zelf de slingers maar ophangt. Natuurlijk moeten mensen die middelen ofwel slingers wel in huis hebben. Kan men die slingers niet zelf aanschaffen, dan ik het noodzakelijk dat andere hierin faciliteren.

Ook ontwikkelingssamenwerkingsorganisaties, moeten meer vertrouwen hebben in de lokale bevolking. NGO Lobade foundation, laat de mensen zelf hun projecten regelen, vandaar ook de naam LOcal BAsed DEvelopment. Lokale mensen weten precies wat er in hun land / regio aan de hand is. Men snapt de cultuur en de denkwijze. Als je als Europeaan denkt dat je superieur bent en onze westerse systemen rechtstreeks denkt te kunnen kopiëren, dan ben je fout bezig. Helaas heeft dit fenomeen, sinds landen zijn begonnen met ontwikkelingssamenwerking, vaak plaats gevonden. De naam ontwikkelingssamenwerking zegt het eigenlijk al, je moet samenwerken.

Aangezien die kinderen toch niet beter weten en daarom toch elke keer weer blijven zeuren om geld, snoep of pennen, hebben we tijdens Karlijn haar verjaardag op 17 oktober toch even gezellig getrakteerd. Karlijn had ballonen en pennen uit Nederland meegenomen en verder hadden we nog een paar honderd kauwgomballen gekocht.

Om 10 uur toen de pauze van de kinderen begon, zijn we naar het schooltje gewandeld en hebben alle kindertjes ieder om de beurt een zakje met inhoud gegeven. Wat een blijde lachende gezichtjes, wat een lieve kindertjes. Het was prachtig om te zien hoe gelukkig en dankbaar deze kleine kinderen waren.

Natuurlijk hebben we de “teachers”ook een volle zak met balpennen gegeven, anders is de kans groot dat ze die pennen van de kinderen afpakken en zelf gebruiken. (Iets wat helaas ook nog vaak genoeg gebeurd)

Een dag later toen ik tijdens mijn lunch pauze even naar het zwembad liep om mezelf te gaan wassen, waren die kinderen van die school gelijkertijd vrij, om thuis te gaan lunchen. Zo kwamen er dus 60 kinderen om me heen rennen die me een handje wilde geven. Het krioelde er, ik kon nauwelijks meer lopen. De buurt lachte al, terwijl de kinderen allemaal vroegen om balloons, cheewinggums, pencils and money. Ik dacht: “O my god” gisteren hebben ze alles gekregen, nu willen ze weer meer….. meer….. meer….. Helaas kunnen die kinderen geen Engels, dus probeerde ik in mijn beste Swahili uit te leggen dat ze gisteren ook al van alles hadden gekregen. Aangezien mijn beste Swahili, erg slecht is begrepen ze er niets van.

Omdat ik de kinderen toch van me af wilde schudden, ben ik de eerste de beste duka binnen gewandeld en stiekem door de achterdeur naar buiten gegaan en verder gewandeld. Eigenlijk best grappig dat die kinderen toch weer meer willen hebben, maar van de andere kant eigenlijk ook wel jammer.

Maargoed volgens mij zou ik en wij allemaal in hen geval precies hetzelfde gedaan hebben. De cabaretier Youp van het Hek heeft onze “We want more” mentaliteit ook vaak genoeg becommentarieert.

Geef je kinderen 1 vinger, dan nemen ze een hele hand!!!
Geef je volwassenen een Fiat, dan hebben ze liever een Mercedes!!!

Silent birthday

Auteur: Mark Janssen

Tja daar lag ik dan ’s morgens toen ik wakker werd, alweer een jaartje ouder. 22 jaar geleden beviel ons mam nog van twee kleine baby’s die ieder slechts een kleine kilo wogen, en daarom snel in een couveuse gelegd moesten worden. Moet je nou toch eens zien wat het allemaal is geworden.

Niet alleen in kilograms, maar ook wat we tot nu toe allemaal al meegemaakt hebben. Een dik boek vol.

Een boek met mooie bijna alleen maar mooie hoofdstukken. Gelukkig zijn in die hoofdstukken ook mijn stages in Engeland en Kenia verwerkt, evenals de leuke gebeurtenissen met NGDT mijn vriendengroep en bijvoorbeeld de verjaardagsfeesten van Erik en mij, die normaal gesproken altijd uitbundig gevierd worden.

Karlijn en Bas gingen vandaag een dagje op safari en “ons moeder” Anne is op dit moment als vertegenwoordigster van Kenia voor de derde kamer in Nederland. Hier zat ik dus rustig in m’n eentje onze verjaardag te vieren.

Zo rustige verjaardag had ik nog nooit gehad!!!

Wel apart zo’n rustige verjaardag. Gelukkig stroomde de e-mailtjes, e-cards de gehele dag binnen. Ook mijn mobiele telefoon bleef maar piepen bij binnenkomst van ieder sms-je. Verder vond ik het ook wel raar dat ik onze Erik voor de eerste keer in 22 jaar per telefoon moest feliciteren. Hahaha.

Deze berichten doen me in ieder geval wel erg goed!!!!

Om de dag nog een beetje door te komen heb ik de hele ochtend lekker gewerkt en in de middag ben ik maar een film gaan kijken. ’S avonds hebben we toch nog een beetje mijn verjaardag gevierd. Toen hebben we namelijk nog één lauwe pilsjes gedronken bij een lokale bar en ben ik vroeg naar bed gegaan.

Wel apart zo’n verjaardag in Kenia, zeker als je altijd grote hok feesten gewend bent. Maar door de rust een onvergetelijke gebeurtenis………hoewel ik die drukte toch ook wel prettig vind hoor!!!!!!!

Onze laatste dag samen..!!

Auteur: Bas Craane

Dag allemaal! Wat een ontzettend lieve reacties, hartstikke leuk! Wij zitten op dit moment in Nairobi, in een hotel. Ik zal in het kort even vertellen wat we de afgelopen dagen hebben gedaan.

Vrijdag zijn we vertrokken vanuit Kampi Ya Samaki. Ik (Karlijn) heb iedereen gedag gezegd. Iedereen vond het jammer dat ik al weg ging, maar ik wilde toch echt meer van Kenia zien dan alleen Kampi. En daarbij, na 8 dagen heb je het wel gezien daar. De zus van Anna (stagebegeleider Bas) kwam nog onze matatu achterna gerend toen we vertrokken, om mij een cadeautje te geven die de moeder van Anna mij wilde geven. Zo lief!

We zijn vrijdag op zaterdag in Eldoret geweest. Een van de grote steden in Kenia. Daar hebben we een hotel gepakt en zijn naar Breeze gegaan. Een soort restaurant waar Bas en Mark de managers van kenden. We werden daar hartelijk verwelkomd en ze vonden het leuk dat ‘ de Nederlanders’ er weer waren. Na daar iets gegeten te hebben, hebben we Nederlandse studenten ontmoet, die Bas en Mark al in het vliegtuig hadden gezien. Met hen hebben we ook weer bij Breeze gegeten en daarna heeft het personeel van Breeze ons naar een soort discotheek gebracht. Gebracht inderdaad, want in Eldoret moet je ‘s avonds niet in je eentje over straat lopen. De lijmsnuivers kwamen al naar ons toegelopen. Ik voelde me echt ongemakkelijk en onveilig daarbij, maar goed, snel doorlopen, geen contact maken.

Zaterdag op zondag zijn we naar zijn we naar Kisumu gegaan. Een van de rijkere steden van Kenia. We hebben daar een goed hotel gezocht. Dat hadden we wel verdiend, want van Eldoret naar Kisumu was weer een hele trip. ‘s Avonds wat gegeten bij een Italiaan en naar het bijbehorende casino geweest. Haha, wat een maffiatent was dat zeg!!!
De volgende dag belde de baas van Breeze ons op, hij was in Kisumu familie aan het bezoeken en wilde ons nog wat van de stad laten zien. Hartstikke aardig! Hij heeft ons voornamelijk de goede buurt van Kisumu laten zien. Om 11uur zette hij ons af bij een soort busstation, want we wilden naar Naivascha.

Zondag op maandag dus naar Naivascha geweest en mensen, wat een trip was dat! 6 uur in de bus gezeten en nee, geen BBA bus. 6uur lang een klote weg en bij elke drempel vlogen we zeker 15 cm van onze stoel, echt waar! De rit was zo zuur dat we er met zn 3 erg melig van werden en er enorm om hebben kunnen lachen. We werden na 6 uur aan de kant van de weg gezet. En ja hoor, een groep Kenianen kwam ons al tegemoet en vroeg waar we naartoe moesten. Ze regelden voor ons een taxi. Ik had het even gehad, al die Kenianen die snel naar je toe komen, ALTIJD om geld vragen en daarbij was mn backpackrugzak goed nat geworden onder in de bus, waardoor m’n schone kleren voor de laatste dagen vies waren geworden. We gingen naar een hotel, wat volgens de Lonely Planet best ok was, maar daar aangekomen vroegen ze veelte veel voor wat ze aanboden, en dat doen wij natuurlijk niet, ‘ no mzungu-prices’ zeggen wij dan! Dus toen naar een soort camp gereden aan het Naivascha Lake, en dat was helemaal goed! We namen een lodge. Een goede kamer en je moest, zoals op een camping ook, buiten douchen en naar de wc. Ik voelde me al helemaal thuis, kreeg het echte camping gevoel! Die 16 jaar kamperen met pa en ma hebben toch hun vruchten afgeworpen.
Maandag wilde Bas en Mark SHER bezoeken, een Nederlandse bloemkwekerij in Naivascha. Dit kon helaas deze week niet, maar die week erop. Dus ze gaan een keer terug. Om een idee te geven van SHER: super groot bedrijf, scholen voor de kinderen, eigen hospital, huizen voor het personeel, een eigen voetbalclub (jahaaaa, wij hebben het stadion van de tweede club van Kenia mogen zien). Net zoals Philips vroeger in Eindhoven, maar dan net iets groter.
Daarna zijn we naar Florius gegaan, een andere Nederlandse bloemkwekerij. Ik vond er niet zo heel veel aan, maar Bas en Mark vonden het leuk om het reilen en zeilen daar gezien te hebben.

‘s Middags hebben we een matatu naar Nairobi gepakt en daar zitten we nu dus. Vanavond gaan we lekker wat eten en een drankje doen in het Hilton haha! Morgen gaan Bas en ik naar het national park van Nairobi, want ik wil nog meer wild zien! Daarna naar de Masaimarkt om wat inkopen voor thuis te doen. En woensdag om 11.15u vlieg ik weer naar Nederland.

Ja mensen, ik heb echt 2 SUPER weken gehad!!! Heb veel geleerd hier, ontzettend veel indrukken opgedaan en kan eindelijk een beeld vormen bij alles wat Bas mij de eerste 8 weken via telefoon en sms verteld heeft. Nogmaals, die twee mannen, ik heb respect voor ze! Alles ziet er wel uit als rozengeur en maneschijn, maar schijn bedriegt. Ik heb meegemaakt hoe het in Kampi is, en dat je je erg snel kunt vervelen. Ik snap goed dat ze de Afrikaanse cultuur zat zijn. De mensen hier begrijpen je af en toe echt niet, en miscommunicatie is hier aan de orde van de dag.

Ik ga nu genieten van mij laatste dagen en zie jullie weer in Nederland.

Heel veel liefs en een dikke kus van Karlijn vanuit het altijd-zo-drukke Nairobi!

P.S. Deze keer geen foto’s, gaat moeilijk vanuit het café, misschien dat ik ze er vanuit Nederland nog op zet… En anders doet Bas het wel!

De Nederlandse kluizenaar

Auteur: Mark Janssen

Onvoorstelbaar…..Nederland is zo’n klein landje en toch kom je die kaaskoppen overal tegen!!!!

Relatief gezien is Nederland echt maar een klein landje, slechts 16 miljoen mensen en toch kom je ze overal tegen. Die blanke met blonde haren en blauwe ogen. Als je zo op een terras zit kun je al snel het verschil zien tussen, Fransen, Engelse, Spanjaarden, Duitsers of Nederlanders.

Nu moet ik bekennen dat ik de Duitsers en Nederlanders moeilijker uit elkaar kan houden en mezelf ook wellens in vergis in een Belg. Die “ordinaire”, schreeuwende, witte, alcoholdrinkende Britten, die vallen altijd wel op, zeker als ze in het buitenland zijn.

In Maralal op het terras, zaten we al enige minuten naar een prototype Nederlander te kijken. Door z’n accent waren we aan het twijfelen, of dat hij nu Duitser of Nederlander was. Maar nee hoor het was een echte Nederlander. Matthijs was zijn naam en hij studeerde “iets met” landbouw aan de hogeschool van Wageningen. Zijn Nederlandse uiterlijk, zijn accent en zijn opleiding zijn eigenlijk helemaal niet van belang, maar zijn manier van leven, verbaasde ons toch wel even.

Nadat hij met ons mee naar de 4de school was gegaan voor de aanleg van een zonne-energie systeem, liet hij ons zijn huis zien, of beter gezegd zijn kippenkooi. Nee eigenlijk mag ik dat zo ook niet omschrijven, want tegenwoordig geven wij onze kippen zelfs nog beter onderdak.

Een paar latten, een paar balken en wat dakplaten daaruit bestond zijn hutje, welke boven op de berg in Maralal stond. We waren daar midden op de dag, het was er dus bloed heet. Voordat we bij zijn huisje aangekomen waren hadden we al een fikse bergwandeling achter de rug, dus hij bood ons een kopje koffie aan. Toen wij JA gezegd hadden begon het feest.

Aangezien hij geen koffiebonen en een koffiezet apparaat had, deed hij dat op de Afrikaanse manier. Hij gaf mij een panga (soort mes), zodat ik het aanmaak hout in kleine stukjes kon kappen. Deze kleine stukjes werden vervolgens in een ijzeren kom in de fik gezet, waarna er wat zelfgemaakte houtskool aan toegevoegd werd. Na wat geblazen te hebben (met een klein elektronisch ventilatortje (luxe hè) ) begonnen het vuurtje (na een half uur) aardig te branden. Armoede maakt creatief, dus hier gebruikte men i.p.v. koffiebonen wat rijst met gember.

De rijst wordt zonder olie in een koekenpan heet gemaakt. Doordat er geen boter of olie in die pan wordt gedaan, verbranden de rijstkorrels en worden ze dus pikzwart. Als het water, wat inmiddels op het vuur staat, begint te koken, voeg je deze verbrande rijstkorrels er aan toe en begin je wat te roeren. Doe je er vervolgens ook nog wat gember bij ( speciale houtsoort) dan komt de aroma je tegemoet.

Nu zul je denken dit “heksen sapje” niet te zuipen is, maar het tegendeel is waar. Deze cappuccino of zoals de Afrikanen het noemen, cipucano was het lekkerste kopje koffie die ik in de laatste maanden gedronken heb.

Of zoals de marketing slogan van Douwe Egberts luidt: Cipucano, lekker genieten!!!!!

Nadat we genoten hadden van ons eigen gemaakte cipucano liet Matthijs ons zijn leef omgeving zien. We wandelde op een echte range. Doordat ik nog enkele oldtimer tractoren zag staan, voelde ik net alsof ik in Amerika op het platteland stond. Aangezien men weinig onderhoud pleegt aan hun gebruiksmiddelen, werkte de startmotor van de tractor niet meer, dus parkeerde ze hem maar boven op de berg. Als ze er mee wilde gaan werken, lieten ze hem gewoon van de berg afrollen waardoor ie op snelheid kwam. Vervolgens haalde men de linker voet van de koppeling en de motor begon te leven. Creatief hè!!!!!!

Ook liet Matthijs ons nog een prachtig stukje natuur zien. Na wat geklauter stonden we boven op een paar enorm grote gesteente. Stenen waar de Nederlandse hunnenbedden U tegen zouden zeggen. Deze stenen stonden op het puntje van de berg. We keken uit over een heel natuurgebied. Je kon er zelfs de schaduw van de wolken zien. Adembenemend en wat een rust!!!! Zo boven op die punt van de berg met een prachtig overzicht over het hele gebied, Ja dit was nu echt een “LION KING VIEW”

Matthijs heeft ongeveer zo’n 5 maanden in zijn eentje in dat hutje op die berg gewoond. Als hij wilde internetten of bellen, moest hij 1 uur naar de stad wandelen waar hij een computer met super trage internet verbinding had. Door deze trage internet verbinding vertelde hij ons dat hij slecht 1 keer per week de mail van zijn begeleider en ouders in Nederland kon openen. Een mobiele telefoon had hij niet bij.

Respect voor deze jongen, die naar ons idee erg eenzaam hier in Afrika verbleef. Voor het eten slachtte hij soms zelfs een paar konijnen. Ondanks het feit dat hij toch wel af en toe heimwee heeft gehad, heeft hij plannen om nog in meerdere werelddelen te gaan wonen.

Een life syle waar ik niet voor zou kiezen. Ik vond zijn manier van leven zeer interessant om te zien. Als een soort van kluizennaar kon hij toch genieten van de dagelijkse kleine dingen die het leven brengt.

De Watersnoodramp

Auteur: Mark Janssen

Daar stonden we dan, maandag 9 oktober Nairobi Airport. Het moment dat Bas zijn vriendin Karlijn weer live, face to face zag. Natuurlijk hadden ze elkaar wel via msn, telefoon en e-mail gesproken, maar nu ze elkaar na een lange vlucht weer in de armen konden vliegen, kon hun geluk niet op.

Als voorbereiding waren Bas en ik al een paar dagen onderweg. Daarom eerst even een matatutrip van ongeveer 6 uur lang In mijn vorige verhaal heb ik nog gezegd hoe “erg” zo’n trip kon zijn, maar deze rit was onvoorstelbaar toch nog een tikkeltje erger. Vandaag zaten er geen 17 maar wel 20 mensen in 1 busje, verder nog wat bagage, 2 kippen en onderweg werden er, als klapper op de vuurplijl, ook nog even 4 levende geiten onder de achterbank gepropt. Dit alles terwijl een jonge moeder haar kind aan het voeden was. Het was echt weer een spektakel eerste klas!!!!!!

In de hoofdstad Nairobi aangekomen, gingen we direct naar ons “vaste” Ambassadeur hotel. Een redelijk goed hotel, waar we ook tijdens de eerste nacht bij in Kenia geslapen hadden. Bij onze aankomst op 16 augustus, vonden we dit nog een redelijk Oost-Europees c.q. Spaans primitief uitziend hotel. Vandaag leek het net of dit gebouw verbouwd was, het zag er voor ons gevoel echt schoon en luxe uit. Er kwam zelfs voor de eerste keer in 8 weken weer warm water uit een kraan lopen. Geweldig!!!!!

Toen we gingen inchecken wilde ze ons maarliefst 50 dollar laten betalen. Daarom lieten we onze “mama” Anne even bellen. Ze vertelde de medewerkers van het hotel dat wij haar “zonen” waren, en toen werd dit bedrag direct met de helft verminderd. Geen mzungo prijzen voor ons. Toevallig kregen we ook nog dezelfde kamer dan onze eerste nacht in Kenia toegewezen.

€ 25,- voor een hotel, is voor Keniaanse begrippen nog redelijk duur ten opzichte van goedkope lodges waar je voor € 2,50 kunt overnachten. Maargoed wij vonden het voor onze eigen veiligheid niet onverstandig om een betere, duurdere en veiligere slaapkamer in deze hoofdstad uit te zoeken. Trouwens op zich valt de prijs nog wel mee, ten opzichte van het Hilton hotel, welke tegenover “ons” hotel gevestigd is. Bij het Hilton kost een kamer al snel zo’n € 250,- per nacht.Wat een verschil hè, € 2,50 versus € 250,00.

Door onze nieuwsgierigheid zijn we nog wel even het Hilton hotel binnengewandeld en hebben we daar voor het slapen gaan nog lekker een koud pilsje gedronken.

Voordat we maandag dus naar het vliegveld gingen om Karlijn op te halen, moest Bas zichzelf natuurlijk nog even gaan douchen. Je girlfriend komt niet elke dag naar Kenia gevlogen, dus begrijpelijk. Helaas was de waterleiding even “out of order”, dus moest Bas z’n vriendin ophalen zoals ie er hier altijd bij loopt.

Nadat Bas en Karlijn elkaar ontmoet hadden gingen we met onze “vaste” taxi chauffeur Sammi naar het Hotel. Om Karlijn even met een dode mus blij te maken, of hoe deze uitdrukking ook gaat, stopte we met onze taxi recht voor het Hilton hotel, stapte uit, en liepen naar binnen. We maakte Karlijn wijs dat Sammi haar spullen wel naar de kamer zou brengen.

Karlijn keek haar ogen uit en zei nog: “Wat een verrassing, is dit Kenia, is dit Afrika?”. We liepen een super de luxe pub binnen, bestelde een drankje en namen wat te eten. Nadat we even goed aan de inwendige mens gedacht hadden, zouden we naar onze hotelkamers gaan.
Onderweg naar de kamers vertelde Bas lachend dat we niet in dit luxe Hilton hotel gingen slapen en dat we dus geen eigen zwembad in onze room hadden. We liepen naar het andere ook niet slechte Ambassadeur hotel.

Toen we de kamer binnen liepen, bleek dat onze kamer toch wat luxer geworden was dan voorheen. We hadden namelijk een binnenzwembad in onze kamer gekregen, alleen dit was geen grapje.

Doordat de waterleiding afgesloten was, hadden Bas en ik de kraan getest en vergeten dicht te draaien. Gevolg was: dat op het moment dat er weer water uit de kraan begon te lopen, het afvoerputje de hoeveelheid water niet kon afvoeren. Door deze fout kwamen beide kamers dus helemaal blank onder water te staan. Niet 2 of 3 cm, … nee….. het hele tapijt stond wel met 10 , 15 cm (niet overdreven) onder water. We hadden een binnenzwembad!!!!…… luxe hè………..Hahahahahaaa

“Gelukkig dat het hier niet vries, anders hadden we moeten schaatsen”; zei ik nog lachend terwijl ik door het water dobberde en een paar foto’s aan het maken was. Ik lag krom van het lachen, wat een spektakel!!!!!!!!

Nadat we ons verontschuldigd hadden, (foutje bedankt) kregen we een andere kamer aangeboden en gingen we naar bed.

Ik dacht nog wel even na over de vele kubieke meter water die er door deze fout verloren zijn gegaan. Eigenlijk wel sneu als je jezelf bedenkt dat de mensen op het platteland in Noord Kenia geen waterleidingen hebben. Sterker nog, in de droge gebieden is er nauwelijks water, het beetje dat ze hebben moeten ze met kannen uit het meer sjouwen. Maargoed hier moet je niet over dit soort dingen gaan piekeren en nadenken, anders heb je denk ik, zelf “geen” leven meer.

Ook dacht ik nog even na over de vele avonturen en stunts die Bas en ik hier inmiddels meegemaakt hebben. Van Matatutrips, Overvallen, Back to Basic, een biertje drinken in een super de luxe Hilton hotel met binnenzwembad t/m het maken van een eigen zwembad in onze hotelkamers.

Ik zou er wel een boek over vol kunnen schrijven, sterker nog als ik al mijn verhalen aan elkaar plak heb ik al bijna een compleet boek.

Tjonge Tjonge Tjonge en het ergste nog, het is allemaal nog waar gebeurd ook. Wat zal ik een mooie levensloop krijgen op dat dag dat ik zal gaan trouwen. Als ik überhaupt nog wel in deze gelegenheid kom. Eerst nog een geschikte kandidaat vinden, ik weet niet of iemand dit aandurft. Mijn vraag is dan ook: Wie durft dit aan???? Hahahaha

Coca-Cola the eighth worldwonder..

Auteur: Bas Craane

Ja, daar zitten we dan..de tornado is gearriveerd ofwel Karlijntje…Net op het moment dat het hier een beetje gewoontjes begint te worden, heerlijk!

Afgelopen week was een beetje anders dan anders..eerst zijn we een aantal dagen naar de stad Nakuru gegaan om daar het leven te bekijken..weer een totaal andere wereld dan we hier gewend zijn in Kampi Ya Samaki. Ongelofelijk maar waar, ook in Nakuru kan je echt de gekste dingen kopen. Zeg maar wat je wilt een Ipodje, cd of dvd en ze hebben het. De prijzen zijn vaak niet veel anders dan in Nederland dus dat is wel jammer .

We zijn dus twee dagen in Nakuru geweest met die altijd gezellige matatu (toyota busje) voor officieel 14 personen maar hier kunnen er 22personen in, twee kippen, 4 geiten en nog wat baby’s. Nee, dit is geen geintje..

Na ons bezoek aan de stad zijn we terug gegaan naar ons vertrouwde plekje. Projecten liggen even stil i.v.m. controle van de projecten in Nederland. We hebben drie daagjes in het dorp gefilosofeerd over ons bedrijfje ‘Karibuni African Arts’. Bedrijfje? Ja, we zijn momenteel ook bezig wat de mogelijkheden zijn om african arts te importeren naar Nederland. Denk aan houten maskers, beeldjes enzovoorts. Ik kan nog niet veel zeggen over ons concept en hoe we het gaan doen maar waarschijnlijk gaat het lukken. We hebben inmiddels een leverancier en een vervoerbedrijf uit Antwerpen die ons kunnen gaan helpen. Nu nog over de inkoopsprijzen en het assortiment onderhandelen. Ons afzet gebied wordt Nederland op eigen website en braderieën en evenementen. Binnenkort meer hierover..

Ja, en toen was het dinsdag. Vroeg uit ons bed en om 6:30 de Matatu gepakt naar Nakuru (duur 2,5uur) en vervolgens een wat betere Matatu naar Nairobi (duur 2uur). Hotel geboekt en de drukke straten van Nairobi bezocht. Weer een totaal andere wereld. S’avonds een pilsje en wat eten gepakt bij het Hilton hotel. Helaas was ons budget niet voldoende om hier een nachtje te kunnen slapen. (kosten $220). Volgende dag wat winkeltjes bezocht en s’avonds om 18:30 stond de taxi klaar om ons naar het vliegveld te brengen om karlijntje op te halen.

19:30 stond karlijn in mijn armen met 1000 kijkende negers..ja het was een feestje vonden wij en die mensen daar Foto’s spreken voor zich

Om 20:00 stonden we voor de hotelkamer, letterlijk. Ik wilde de deur openmaken maar de bewaker kwam naar me toe en zei dat er iets niet pluis was. Ik maakte de deur open en toen bleek dat mijn kamer vol stond met water, oeps..volgens mij ben ik vergeten om de kraan dicht te maken of Mark want die trof hetzelfde aan in zijn kamer die naast mijn kamer zat.
Wat blijkt nou, soms is er in heel Nairobi geen water. Het moet dan opgepompt worden en dat duurt een tijdje. Ik wilde s’middags douchen maar dat gaat moeilijk als er geen water is. Ik nog met mijn Hollandse verstand de kranen dichtgedraaid maar dat bleek niet geheel goed gegaan te zijn. Ik dacht gelijk, even Apeldoorn bellen maar het hotelmanagement kon er wel om lachen en gaf ons twee nieuwe kamers..Karlijn, ik en Mark konden genieten van onze nachtrust.

Samen met Karlijn genieten wij van de omgeving hier. Karlijn hebben we laten kennis laten maken met de slangen en de nijlpaarden. Mark en ik hebben in deze 9 weken nog maar twee keer een slang gezien maar gisteravond was het twee keer bingo wat ons een beetje bang maakte. Steve Irwin is er niet meer maar wij voelen dat zijn geest bij ons is en ons zal beschermen. Ook hadden Mark en ik nog geen nijlpaarden op het land gezien. We zijn daarom samen met de ranger van Robert’s Camp in het pikke donker nijlpaarden gaan bekijken maar helaas waren ze er niet. Achteraf zijn we weer goed gek geweest om die risico’s te lopen maarja je bent maar een keer in Kenia en we hadden een ranger bij ons. S’ochtents hebben we nog een boottripje gemaakt op het meer om de nijlpaarden en andere diersoorten te bewonderen. Veel indrukken, Karlijn kan je hier veel over vertellen

Mijn titel spreekt voor zich. Coca-Cola kom je letterlijk om de 100meter hier tegen. Ik zal loop deze wat foto’s publiceren die hier een beeld van vormen.

Aankomende week ga ik met karlijntje op pad om wat meer van de cultuur en de natuur te zien. Volgende week laat wij alles weten over deze ervaringen en de foto’s laten zien…

Groetjes,

Karlijn&Bas

Lang leve de NS

Auteur: Mark Janssen

Voor de afwisseling zijn Bas en ik de afgelopen twee dagen even naar de stad Nakuru geweest om even iets anders te beleven dan het dagelijkse leventje in Kampi ya Samaki.
Anne adviseerde ons gelijk om meteen twee dagen te plannen, aangezien het openbaarvervoer niet zoals in onze geplande samenleving is georganiseerd. Bovendien kost een overnachting in zo’n Keniaanse stad ongeveer maar zo’n 250 schilling per persoon ofwel € 2,50. Voor deze prijs heb je wel geen 5 sterren hotel maar ja, een bed is toch eigenlijk al genoeg.

De matatu zou om 6.15 uur vertrekken vanuit het centrum van Kampi ya Samaki. De chauffeur van dit voertuig claxonneerde wat, en reed wat rondjes, terwijl zijn hulpje probeert zoveel mogelijk mensen in de matatu te krijgen. En uit eigen ervaring kan ik zeggen, dat men de maximaal aantal personen van 14 niet zo nauw neemt. We hebben er wel eens met zo’n 27 personen ingezeten.

Eigenlijk wel gemakkelijk zo’n busje…..zouden we in Nederland eigenlijk moeten hebben voor het uitgaan. 27 personen erin en dan gezellig uitgaan. Wat zouden we veel taxikosten kunnen besparen!!!!. De kans is echter wel groter dat we met de terugweg problemen zouden krijgen, 27 bijna kotsende zatlappen in 1 busje….over een stuiterende zandweg….lijkt me namelijk niet echt comfortabel…….geen aanrader dus.

De matatu werd dus volgeladen, en wat er allemaal verder gebeurde, ik begrijp het niet. Onderweg staan verschillende mensen die pakketjes, doosjes, flessen, boodschappenlijsten en dergelijke afgeven aan het hulpje van de chauffeur geven. Er wordt van alles gehandeld en geschoemeld. Men denkt hier als die taxi dan toch in de stad komt, kan ie ook meteen inkopen voor de mensen op het platteland doen. Mede door al deze pauze’s duurt de rit best lang.

De ruimte van zo’n busje wordt dan ook goed gebruikt, er blijft geen cm2 meer over. Toen we als zo’n 5 minuten gereden hadden, dacht de chauffeur even wat remmen en wat bochtjes, zodat er wat meer mensen in konden. En jawel hoor hij ging weer terug naar het dorp om 2 personen extra te zoeken.

Nadat die 2 passagiers gevonden waren vertrokken we dus uiteindelijk naar de stad Nakuru. De trip in een busje die in Nederland absoluut niet door de APK zou komen duurt ongeveer een 2,5 uur. Dit betekend dus een paar uur over slechte wegen met veel oponthoud en veel mensen die langs de kant van de weg iets willen hebben of afgeven. Echt een apart systeem.

Ook het onderhoud van de matatu gebeurd gewoon onderweg. Wij zouden denken: “Doe dit in je eigen tijd”, maar hier gebeurt dit alles gewoon tijdens de trip. Vanuit Kampi ya Samaki moet je ongeveer zo’n 25 km rijden voordat je kunt tanken. Toen de chauffeur het tankstation naderde stopte hij met zijn volgeladen vehikels en tankte deze even helemaal af. Om er nog 1 liter extra in te kunnen proppen, reed de wagen op een soort bok, zodat de hele matatu schuin hing. We zaten dus in een schuine, volgeladen bus die afgetankt werd. Het grappige was toen het busje weer recht stond, zat er zoveel brandstof in de tank waarvan de dop niet echt goed sloot, dat de helft er weer uit liep….weg winst.

Intussen werden rustig de ramen gewassen, en werd de olie bijgevuld. Toen men de olie kannen leeg had, gooide men de lege kannen gewoon langs de kant van de weg. Hakuna Matata ofwel “Wat kan ut verrekkuh”. Nee een oliedichte milieuvriendelijke vloer, daar heeft men hier nog nooit van gehoord.

In de stad aangekomen merkte we direct het grote verschil tussen het platteland en de stad. Het krioelt er van de mensen, auto, fietstaxi’s, verkopers van de grootste “rotzooi” ect. Ect.
Er wordt vanalles gehandeld en geschoemeld. Je weet kunt je zelf nauwelijks voorstellen hoe mensen hier hun geld verdienen.

We liepen even op de groentemarkt. Honderden stands in de vorm van een vrije markt / kofferbakverkoop, een stukje zeil op de grond, groeten erop en verkopen maar. Aangezien de inkopers geen zin hebben om de ingekochte groente zelf naar de matatu te brengen, stonden er vele loopjongens met karren klaar om de producten af te leveren. Deze jongens zouden anders toch geen werk hebben, dus sjouwen ze voor een paar centen de hele stad af met volgeladen manden en zakken. Leuk om deze chaos te zien, maar om deze job zelf te hebben…….Liever niet!

Na een nacht in het “minus 5 sterren hotel” geslapen te hebben, gingen we op vrijdag weer terug naar ons fijne rustige dorpje. We liepen naar de matatu station waar zo’n honderden busjes klaar stonden om mensen te vervoeren. Onderweg werden we door iedereen aangesproken of dat we niet alsjeblieft in hun voertuig gingen zitten.

Toen we het busje naar Kampi ya Samaki gevonden hadden, werd ons medegedeeld dat we pas zouden vertrekken als het busje vol zou zitten. Geen geplande schema’s zoals in Nederland met treinen en bussen die van minuut tot minuut gepland zijn en als het goed is Just in time rijden.

Helemaal gepland van minuut tot minuut, zo’n scherpe planning kan af en toe wel eens tot vertragingen leiden, zodat we een luttele 5 minuten moeten wachten,….maar wat mij betreft nog altijd beter dan het wachten totdat de bus vol is.

Daarom lang leve het Nederlandse openbaar vervoer….Lang leven de NS!!!!

VOC Mentaliteit

Auteur: Mark Janssen

De afgelopen week hebben Bas en ik weinig rond gereisd en vooral aan de projecten gewerkt. Hoe ziet zo’n dag er eigenlijk ongeveer uit???

Meestal begin ik zo rond 5.00 uur met het werken aan de projecten. ’s Morgens is het nog lekker koel en kan ik mijn hoofd er het beste bij houden.

Rustig aan mijn bureau werk ik aan onze projecten. Mijn bureau staat dicht bij het terras van ons huisje. Ik doe de deuren open en heb een prachtig uitzicht over het Baringo meer.

Elke ochtend geniet ik van de rust, het uitzicht en de vogeltjes die fluiten. Meestal hoor ik om 6.30 uur een paar motorbootjes langs komen die de toeristen vlak voor ons huisje langs de kant van het meer oppikken. Verder grazen er regelmatig wat loslopende koeien, geiten en kippen bij ons in de tuin.

Na wat intensief gewerkt te hebben, ga ik even wat internetten. E-mail checken (leuk hoor al die reacties, soms van mensen waarvan je het niet verwacht…doet me goed) / Het Nederlandse nieuws bekijken / Gastenboek vriendengroep NGDT / Laatste nieuws Wilbertoord online / waarbenje.nu site / weblog lobade. Verder surf ik wat rond op pagina’s die mijn aandacht trekken. Op dit moment volg ik vooral het nieuws rondom de verkiezingen.

Meestal staat Bas een paar uur later op rond 9.00 uur en lopen we naar het restaurantje waar we dagelijkse eten en drinken nuttigen.

Van 10.30 uur t/m 12.00 uur werken we dan aan de projecten en gaan vervolgens naar het zwembad ongeveer 3 minuten van ons vandaan. Na een heerlijke duik nemen we onze lunch, gaan weer wat werken. Voordat het donker wordt springen we nog een keer in het water. Meestal gaan wij bij de “swimmingpool” ook nog even pool biljarten.

Op het moment begint het hier echt warm te worden, men zegt dat het tegen december echt erg heet zal zijn. Je kunt dan schijnbaar nauwelijks meer werken, zelfs binnen is het dan niet meer te houden.

Dat die Nederlanders een echte “VOC mentaliteit” hebben en over de grenzen kijken, blijkt wel uit het aantal Nederlandse toeristen die hier elke week weer arriveren. Ongeveer 80% van de toeristen hier zijn Nederlanders. Verder komen hier veel Australiërs en Britten. Dat het goed met ons landje gaat, blijkt wel weer uit het feit dat die Nederlanders dit soort reizen kunnen permitteren. (Natuurlijk zijn er vele, die dit niet kunnen veroorloven, voor deze groep moet natuurlijk ook gezorgd worden, maar over het algemeen heeft men in NL nog altijd meer welvaart dan de mensen hier in Kenia.)

Wel gezellig al die Nederlanders zou je zeggen, dat valt wel mee. Natuurlijk kom je regelmatig gezellige landgenoten tegen, maar soms.

Ten eerste zijn de meeste allemaal 50+. De jongere die er komen, zijn enkel en alleen stelletjes. (Geen leuke vrijgezelle meiden, dus!!) Hahahahh. Verder willen ze elke keer alles van ons weten, en klagen ze dat het te warm is/ het water te koud / de service te traag ect. Wat een volk!!!!!!!

Dat de Nederlanders soms muggenzifters kunnen zijn blijkt wel uit het volgende voorbeeld:

“Ons”Anne is vertegenwoordigster van Kenia in de derde kamer van Nederland. In deze functie had ze een voorstel geschreven, waar dit schaduw parlement over zou kunnen discussiëren. Het secretariaat van deze kamer keurde haar “proposal”af, omdat dit stuk 600 i.p.v. 500 woorden bevatten. Door deze “flauwekul”moest Anne een dag reizen naar de stad om een computer met internet te vinden….zodat ze de tekst kon wijzigingen.

100 woorden verschil….nou nou wat een probleem. Het echte probleem is het een heel ander verschil. Het verschil hier in Kenia tussen Arm en Rijk!!!!!
De rijke reizende Nederlander in het zwembad t.o.v. het arme lijmsnuivende straat jongetje.

Toch is het elke dag weer spannend, wat voor een soort toeristen, zich willen laten afzetten. Regelmatig komen weer gezellige Nederlanders, Belgen of “what ever” tegen. De lokale bevolking speelt daar natuurlijk wel op in en verkopen massages, boottrips ect….maar 1 ding is zeker…..ze laten die mzungo’s wel altijd te veel betalen.

Toen we pasgeleden aan het zwembad lagen, kwamen we weer een paar Nederlandse studenten tegen die wie in het vliegtuig al eerder ontmoet hadden. Toevallig hè.!!! En als je met deze mensen in gesprek gaat, dan blijkt het dat ze ook weer dat we gemeenschappelijke kennissen hebben. Hoe klein is ons landje dan wel niet!!, zou je denken.

Na het avondeten van 18.30 uur wandelen we even naar de camping Roberts Camp om te kijken of er weer nieuwe toeristen zijn gearriveerd.

Om 20.30 uur komen we terug, kijken we nog een aflevering van de komedie Friends, en gaan we vervolgens moe maar voldaan naar bed toe.

Leuk programma of niet dan, vooral dat zwembad ga ik echt missen!!!! , Nee grapje in NL heb ik het ook kei goed. En als je elke dag gebruikt kunt maken van hetzelfde zwembad, dan gaat de luxe er ook wel weer van af. Dit zwemmen we “moeten” wel, want we hebben thuis geen douche en geen water.

Het gaat goed hier, we blijven positief denken, ook als we af en toe een klein beetje in een “dipje” zitten. Nee ik vermaak me hier ook net zo goed dan normaal gesproken thuis. Wel veel rustiger dan thuis. Dat drukke leventje mis ik eigenlijk wel een beetje, al het georganiseer bij de verenigingen enz. Maar goed daar heb ik zelf voor gekozen.

De life style is hier wel wat anders ja……die nieuwigheid is er een beetje af en het begint allemaal wat gewoontjes te worden.Geen uitgaan, discotheek, tv programma’s, geen drop en geen bruine boterhammen met kaas.

Maar goed als ik hier rond kijk mag ik niet zeuren het kan erger……… dus we blijven genieten, we zullen er toch zelf iets van moeten maken……alleen al het feit dat ik dit werk voor deze mensen mag doen is super …………. niet klagen dus!!!!!

“Het leven is een feest…..Je moet alleen wel zelf de slingers ophangen”.

Wie van zijn herinneringen kan genieten, leeft 2x!

Auteur: Bas Craane

Hallo familie, vriendjes, vriendinnetjes, kennissen en collega’s en nog veel meer,

Ik heb uit betrouwbare bronnen vernomen dat iedereen opzoek is naar nieuwe verhalen over mijn ontwikkelingen in dit Afrikaanse land. Hebben jullie even geluk dat ik vandaag mijn verhaal publiceer.

Ja, we zijn nu in de fase gekomen dat het rustig begint te worden. De projecten lopen en zijn inmiddels bezig met het bedrijfsplan. Het onderzoek hebben we afgerond en ligt nu ter goedkeuring bij de stichting in Nederland. Zodra we daar goedkeuring van krijgen zullen we het gaan vertalen in het engels.

Ik zeg al, het zijn de rustige weken waarin we zitten. We gaan wat meer reizen omdat het anders wel wat saaitjes begint te worden. Maar we hebben geluk, aanstaande woensdag zal Karlijn arriveren om ons te komen vergezellen en daar ben ik heel erg blij mee..natuurlijk…

Inmiddels zijn we al ruim 7 weken hier en hebben we al veel vrienden gemaakt in het dorp..af en toe een pilsje drinken met de mannen en natuurlijk veel lachen. Van de week hebben we nog onze goede vriend David uit de gevangenis gehaald voor 6000 schilling = 60 euro..vriendendienstje noemen we het maar..hij zat namelijk vast omdat hij van iemand een radio had gekocht die gestolen bleek te zijn..beetje jammer..Maar met zijn allen hebben we die 6000 schilling bij elkaar gelegd en heb opgehaald uit die smerige gevangenis…India of Thailand is er niks bij hebben we vernomen…Dit is echt een vorm van corruptie want dat geld komt gewoon bij iemand in zijn pocket terecht..als het geld niet was betaald had hij voor 6 maanden in de gevangenis gemoeten…Maar goed we hebben dus een leuk groepje van vrienden waar we veel contact mee hebben…

Om ons dagelijks te vermaken arriveren er regelmatig Nederlanders in het hotel bij dat mooie zwembad..Om de twee a drie dagen komt er weer een groep van circa 20 personen..Mark en ik gaan altijd even kijken zodat we wat aanspraak hebben in onze eigen taal

Na zeven weken merken ook dat de cultuur echt totaal verschilt dan die van Nederland. We beginnen het af en toe een beetje vervelend te vinden..Iedereen wil bijvoorbeeld je vriend zijn (behalve ons groepje vrienden) en dan zit er gelijk weer geld achter, ze zijn namelijk niet zomaar je vriend…Dat beginnen we een moe van te worden en zelfs van die mensen die het zelf al zo goed blijken te hebben. Daarnaast blijft Kenia een land wat totaal verschilt met de westerse wereld en daar moeten we toch echt soms aan wennen..en geeft me soms toch wat heimwee naar Nederland toe…

Vlakbij ons huis zit een primairi school met veel kleine kinderen…Iedere keer als we naar ons huisje lopen worden de kinderen super enthousiast en schreeuwen ze JAMBOOOO!!! Super gaaf joh…Binnenkort gaan we ze wat snoep geven en ballonnen want dat vinden ze toch zo geweldig…

Het eten wat we hier dagelijks krijgen in ons restaurantje is super…om een idee te krijgen..rijst, wortels, erwten, spinazie, geitenvlees (niet zo lekker, maar oké), friet (ja echt waar) aardappelen, rauwkost, bonen, chapati (soort pannenkoek/wrap), gebakken eitje, gekookt eitje, warme chocomel, koffie, thee en alle frisdranken die je maar kunt bedenken…ja, we mogen echt niet klagen…twee keer per dag warm en een keer koud…

S’middags koelen we vaak even af in het zwembad omdat het hier echt warm begint te worden in januari schijnt het hier echt het heetst te zijn maar dan zijn we al snel weer thuis om van de koude winter te genieten…

Zo, ik heb jullie weer een kijkje laten nemen in het dagelijkse leven in Kampi Ya Samaki van mij… jullie hebben weer wat leesvoer….spreek jullie snel

Ciao!

Anna’s birthday

Auteur: Mark Janssen

Voor Anne was het vandaag een grote dag, ze was jarig en werd namelijk 39 Over haar officiële leeftijd wordt niet gepraat. Dit heeft zo zijn redenen. In Kenia wordt kinderarbeid gelukkig niet toegestaan. Toen Anne 11jaar oud was,”wilde” ze als oudste van het gezin al graag op jonge leeftijd een bijdrage leveren aan de inkomsten van haar familie. Aangezien de minimum arbeidsleeftijd 14 jaar was en ze daar toch niets meer aan kon veranderen, had ze daarvoor in haar jonge jaren al een trucje voor bedacht.

Door een bijdrage aan de juiste persoon in het ziekenhuis kreeg zij een keurige geboorteacte en werd zij in 1 dag een 3 jaar ouder. Kan wel eens gemakkelijk zijn, zo’n medewerker die graag een extra centje wil bijverdienen. Eigenlijk kennen we dit systeem in Nedeland ook wel een beetje, alleen dan iedere zaterdagavond/zondagochtend.

Zaterdagavond geven we een behoorlijk bedrag uit, zodat we ons op zondag ochtend een paar jaar ouder voelen. Hahahahhaha Gelukkig voelen we onszelf op zondagmiddag na een partijtje voetballen, ineens weer een stuk jonger. Hahahahaaa

Zoals in alle landen is een verjaardag natuurlijk toch wel speciaal. ’s Morgens had Anne een lekker ontbijt voor ons en haar broer en zus, Otiz en Bettie gemaakt. Als cadeau gaven we haar, “origineel” als we waren een houten handgemaakte giraffe. Na het gezellige uitgebreide ontbijt, hadden we een meeting met haar. Tijdens deze meeting spraken we over het reilen en zeilen van onze stage en over de verschillende projecten.

’s Middags kwamen Anne haar vriendinnen op bezoek. Als verrassing gaf Anne iedereen een mooi kostuum, welke door de moeder van Anne gemaakt waren. De vrouwen stond er allemaal netjes op en wilde natuurlijk dolgraag op de foto. Gelukkig kwam ik “toevallig” binnenlopen met een digitale camera in m’n hand. Toen iedereen netjes op een rijtje stond konden de foto’s gemaakt worden.

De vrouwen vonden het raar dat ik die foto’s binnen enkele minuten op m’n laptop had staan en aan hen kon laten zien. Er zijn maar weinig mensen hier met een fototoestel, laat staan met een digitale camera en een laptop. Dit vonden ze natuurlijk allemaal geweldig. En Anne, die was zo trots op het nieuwe kostuum……….haar dag kon niet meer kapot.

’s Avonds werden Otiz, Betty, Bas en ik uitgenodigd om gezellig te komen eten. Eigenlijk wilde wij haar mee uiteten nemen, maar ze had alle spullen al ingekocht. Er was zelfs speciaal iemand een dag voor naar de stad geweest, om extra lekkere en verse spullen te verzamelen. Ze had het helemaal goed voor elkaar. Voor de eerste keer in Afrika kregen we gehakt voorgeschoteld. Dit in combinatie met wat rijst, pasta’s, en een verse salade, zorgde ervoor dat het enkele minuten erg rustig werd aan tafel. Tijdens het eten was het rustig, maar zodra de Tuskers (het bier) op tafel kwam kwamen de gesprekken op gang. We hebben nog een paar uur gezellig zitten kletsen en lachen over de verschillen in Kenia en Nederland.