Geitenhandelaar

Auteur: Mark Janssen

Deze afgelopen nacht had Bas een zware nacht gehad. Had het de hele nacht erg warm, moest overgeven en van alles en nog wat meer. Ongeveer dezelfde symtonen als ik deze week gehad had. Men wilde de doktor bellen om te kijken of hij geen malaria had, maar midden in de nacht een doktor vinden dat is niet gemakkelijk.

Ik zelf had een hele rustige nacht gehad, moest wel 1 keer opstaan om naar het toilet te gaan, maar inmiddels kende ik het systeem, dus that was no problem.

Om 5.30 uur gingen we dan toch naar de dispensery toe ofwel naar de doktor. Beter gezegd (Nederlandse begrippen) een kwakzalver. Aangezien de dispensery boven op de top van een berg stond, moesten we eerst een half uur wandelen voor dat we er waren. Aan het eind van de wandeling, waarbij we de zon en de maan tegelijk zagen, waren we bek af.

Toen moest de doktor nog eens wakker gemaakt worden opstaan en polle polle ofwel rustig aan naar zijn patiënt Bas komen. Onderweg kleste hij nog gezellig met Cristina en dit terwijl Bas natuurlijk steeds ontrustiger werd.

Uiteindelijk wist de doktor ook niet of dat het nu wel of geen malaria was en adviseerde Bas om vandaag of misschien morgen even naar de stad te gaan en een test te doen. “Vandaag of morgen”zei Bas, “wat denk je wel als ik malaria zou hebben, dan wil ik het vandaag weten.”

Nou die doktor wist er in mijn ogen maar weinig van af. Ik zou bijna durven te wedden dat een iets wat grotere varkensboer in Nederland meer verstand van medicijnen heeft dan deze goede man.

Onderweg vertelde we Cristina dat een eitje wel gezond zou zijn voor Bas. Dit was niet alleen omdat het zo enorm gezond zou kunnen zijn, maar meer omdat we beide genoeg hadden van al die maismeel bollen tijdens het ontbijt. Gelukkig was er gisteren iemand die in de stad wat brood gehaald had. Zo kregen we een heerlijke boterham met ei. Nou ik heb nauwelijks zo erg genoten van een normale van granen samengestelde boterham. Wat lekker!!!!

Nu vind ik de meeste graan producten wel lekker….brood….bier…hahahah. Alhoewel ik de laatste tijd weinig bier gedronken heb. Hopelijk kan ik er dadelijk als ik thuis ben nog tegen, anders moet ik het misschien wel weer leren drinken. Uuuhhhmmm… (Of heb ik er nooit tegen gekund.)

Na het ontbijt ging de familie een auto regelen, zodat Bas en ik vandaag al naar huis konden. Bas moest immers zichzelf testen op malaria. Nu heeft men meestal wel bereik met hun mobiele telefoon, maar je zult het meemaken, als er nood aan de man is, kun je niemand bereiken. Het duurde een dik aantal uren voordat de landrover uiteindelijk gearriveerd was. Het was een man die ongeveer alleen al een anderhalf uur moest rijden voordat hij in Kiserian was, kun je na gaan hoe weinig mensen hier een auto hebben.

In tussen tijd wilde ik toch graag wat ondernemen. Inmiddels had ik deze week al geleerd hoe ik geiten moest melken, dus ik dacht laten we eens een geit kopen. Normaal gesproken als gasten vertrekken wordt er een geit geslacht en gezamenlijk rond het kampvuur meester gemaakt. Dit wilde de familie eigenlijk nu ook voor ons doen. Bas en ik protesteerde en vertelde dat ze deze geit beter konden bewaren voor hun eigen levens onderhoud. Ja ze hebben zelf al niet veel, en dan geven ze hun belangrijkste melk/voedsel bron weg. Echt aardig maar niet nodig.

In tegenstelling hebben Bas en ik een Geit voor hun gekocht. Boeren zit er bij onze familie van oudsher eigenlijk toch wel in ons bloed, dus als geitenhandelaar ging ik met de buurvrouw van Cristina het veld in zocht een mooie zwangere geit en schonk deze aan Cristina. Ik wist dat ik teveel betaalde, maar ja nu kon die buurvrouw eens eindelijk nieuwe kleren kopen voor die kinderen die er nodig aan toe waren. Bovendien was de geit zwanger, dus kocht ik er eigenlijk 2 voor de prijs van 1.

Het was een mooie witte geit, we noemde hem dus Black Beauty. Nee grapje hij was al Black van zich zelf. De overdracht was een heuse ceremonie, sommige verkleedde zichzelf als massai, ook wij kregen een andere kostuum aan. De buurvrouw merkte de geit met een M en B natuurlijk van Mark en Bas. Natuurlijk moesten er foto’s gemaakt worden van deze plechtigheid. Als dank kregen we nog een paar geweldige typische NJEMP spulletjes mee.

Inmiddels arriveerde ook de landrover en was het feest voor het dorp compleet. Volgens mij waren er kinderen bij die nog nooit een auto gezien hadden. Feest in het dorp dus!!!!!!

De terug weg met de Land Rover was er spannend, af en toe gingen we wel met echt stijl de bergen op en volgens mij heb ik er een paar blauwe plekken aan overgehouden. Het mooiste was natuurlijk weer toen we midden door de rivier gingen. Kortom geweldig.

Een ding is zeker wie avonduur wil beleven…….pak een jeep en trek door de binnenlanden van Afrika.