Politie escorte

Auteur: Mark Janssen

De problemen werden toch serieus genomen,vandaag werd er actie ondernomen, zelfs de minister van Internal Security kwam met de helikopter vanuit Nairobi naar Maralal. Wij gingen op deze dinsdag toch maar weer terug naar Kampi.

Anne nam geen enkel risico, dus we gingen met politie escort, in colonne terug naar huis. Even na de overval kwamen we nog een Nederlandse groep toeristen met een “overland truck” tegen. Men deze groep hadden we afgesproken om in colonne te rijden. Ik vond dit wel veilig, waren wij tenminste niet de enigste mzungo’s.

Toen de politie agenten in stapte, vond ik het wel grappig/spannend op het moment dat zij hun geweren alvast laadde. Dit was geen geintje. Hahahaha. De chauffeur van de Matatu scheurde als een gek door het gebied heen. Hij had schijt, aan de vering van zijn voertuig en zorgde wederom onvoorstelbaar grote stofwolken.

De communicatie verliep niet geheel vlekkeloos (Gek hè…we zitten in Afrika). Op verzoek van Anne gingen wij een andere route terug, dit terwijl de Nederlandse groep wel over de “gevaarlijke”weg terug ging. Maargoed we kwamen veilig thuis.

Thuis aangekomen stond het hele dorp te wachten, men kon er wel om lachen. Daar waar in Europa iedereen na de moord op Fortuyn of van Gogh, geschokt reageerde, kan men er hier wel enigszins om lachen. Althans zo lijkt het.

Onze dorpsgenoten vertelde, dat er vandaag wel een ander voertuig op de andere route was overvallen. (Zonder verdere gewonden) Bas en ik keken elkaar aan en zeiden: “Misschien zijn dat wel die Nederlandse toeristen”. Aangezien ze ’s nachts op een camping in ons dorp zouden overnachten gingen we er naar toe en vroegen we ofdat ze nog leefde. Ze hadden niets in de gaten gehad, en wisten er dus niets van. Wij vonden dat we wel een borrel verdient hadden en dronken er een paar dubbele wiskey’s met cola op.

Natuurlijk is dit wel een (sterk) WAAR GEBEURD verhaal, maar maak jezelf geen zorgen. Wij komen voorlopig niet meer in dit gebied. De plaats waar we nu zitten en daar rondom heen is alles gewoon veilig. Deze “grapjes” gebeuren alleen in het noorden van Kenia, waar weinig toeristen en andere Kenianen komen. En zeg nu zelf…….In Amsterdam / Parijs / London….lopen ook niet alleen maar schatjes rond.

Achteraf kan ik er wel om lachen en zoals ik in mijn eerste verhaal in week 1 al zei: Ja hij leeft nog!!!!

De overval

 

Auteur: Mark Janssen

Het is midden in de nacht, opgewonden, helemaal onder het stof, schrijf ik nu de gebeurtenissen van de afgelopen dagen. Daar zit je dan met je goede bedoelingen.

De afgelopen donderdag zijn we met een hele club mensen naar het noorden vertrokken, richting de stad Maralal. In deze omgeving hebben we zo’n 4 basisscholen voorzien van nieuwe zonne-energie systemen. In dit gebied zijn wel eens gevechten tussen de stammen Samburu en de Porkots, maar op het moment toen we vertrokken was het volgens de berichten veilig. Na een zorgvuldige afweging zijn we dus naar het Samburu district vertrokken.

Na een paar dagen “hard” gewerkt te hebben gingen we weer met de hele ploeg mensen, moe maar voldaan terug naar huis,….terug naar Kampi ya Samaki. Het ging allemaal goed. We gingen over vele zandwegen, welke sommige zelfs in Europese begrippen geen weg te noemen waren. Door de soort wegen en de droogte zaten we binnen “no time” volledig onder de stof. Nee ik denk niet dat de Arbo-wet deze hoeveelheid stof in Nederland goed gekeurd zou hebben!!!

Op een gegeven moment kwam er nog een grotere stofwolk aan stuiven, deze werd veroorzaakt door een grote truck met wat vee en mensen erop. De mensen seinde en riepen:“Porkots go back” (maar dan zoiets in de Keniaanse taal, Swahili). Onze chauffeur Simon trok aan de handrem, een paar seconden was het doodstil. Na de stilte begon iedereen geschokt in de (voor ons) onverstaanbare taal Swahili te praten, terwijl de chauffeur niet wist hoe snel hij zijn matatu kon keren richting het dichtstbijzijnde dorpje.

Iedereen was nerveus en wist niet “what to do”. De Porkots staan namelijk bekend om haar roofovervallen met geweren. We scheurden achter de truck aan die ons gewaarschuwd had, de stofwolken werden nog heviger dan even daarvoor. Ik schreeuwde tegen de chauffeur “GO…..geef gas…Go!!!!!”. In het dorpje aangekomen stopte de truck, bij een soort van politie kantoortje. De politie mensen / militaire stonden al met geweren in de aanslag. De chauffeur van de truck vertelde dat één van hen was neergeschoten, en er vele koeien en geiten gestolen waren.

Ik wist niet “what to do”, Anne zei: “Don’t worrie come with me” en Bas werd behoorlijk onrustig en wit. Het eerste wat ik dacht is: “Ik moet zo dicht mogelijk bij die militair staan, hij heeft tenminste nog een gun”. Anne legde de situatie uit, zei dat er niets meer aan de hand was. Toen ik onrustig werd van een op afstand naderende auto legde ze uit dat de Porkots alleen in het bezit waren van geweren, niet van auto’s.

In de bak van de truck zag ik nog een koe liggen, die ze zo te zien geraakt hadden. Hij had behoorlijk wat bloed verloren. Schijnbaar had ik niet goed genoeg gekeken, want later vertelde ze me nog, dat de man ook nog in die bak lag. Deze man, leefde nog en werd zo snel mogelijk naar het ziekenhuis afgevoerd.

Op het moment dat we naar Maralal vertrokken was er volgens de informatie van Lobade nog niets aan de hand, maar zo zie je maar weer in dit soort gebieden kan de vrede te allen tijde afgelopen zijn. Een paar dagen eerder ontmoette we nog een Nederlandse jongen Matthijs, welke nog vertelde dat de wereld geen speeltuin is. Een paar Belgische meiden gingen liftend naar het noorden van Kenia richting…… ze vonden dit spannend. Ze hadden waarschijnlijk te veel naar TV programma’s als, The Trip en Peking expres van respectievelijk TMF en Net 5, gekeken. Matthijs legde hun uit dat het toch maar verstandiger was om terug richting het zuiden te gaan. Onlangs las ik trouwens nog in de krant een berichtje met als titel: Fiets toeristen in Iran vermist. Ja vind je het gek!!!!!….. Wie gaat er nu midden in Iran, een fietsvakantie houden?? Maargoed vrachtwagen chauffeurs die in de binnenlanden van Oost-Europese landen of verder rijden, nemen natuurlijk wat risico’s.

Toen we terug bij ons hotel kwamen bleek dat de eigenaar van deze lodge, tevens de eigenaar van de truck was. Iedereen had het over deze overval. Ik maakte wat grapjes en zei nog tegen Bas: “Nou dit overvalt me wel, deze overval”, maar hij kon er niet om lachen. Alle gelovige Keniaanen zeiden: “Please thank the Lord that we are still a life. “Tomorrow when we go back… God wil help us”. Bas zei: “Yes but I want extra security, I don’t only trust god”. ….Hahaha…… Ik was het helemaal met hem eens, er werd dus security geregeld.

Gek genoeg had men het meer over de 23 koeien en die paar geiten die weggehaald werden, dan over de twee vermiste en de man in het ziekenhuis die inmiddels overleden schijnt te zijn.

The Samburu Wedding

Auteur: Mark Janssen

Nadat we een paar scholen voorzien hadden van nieuwe systemen, gingen we voor de afwisseling ook eens naar een echte Keniaanse bruiloft. Een bruiloft van een kennis van Anne, een bruiloft van een Samburu.

Net zoals bij Nederlandse trouwfeesten was het een drukte van belang, vele mensen maakte zichzelf druk, of dat alles wel volgens plan ging. Een dansje, een levensloop een soort van partytent, het is allemaal niet veel anders dan bij ons. De zwarte bruid was zelfs wit gekleed, en iedereen at zoveel mogelijk als hen voorgeschoteld werd. Er was een bruidscake, kado’s, alleen was er nauwelijks alcohol.

Het eten werd niet door een catering bedrijf “gelost” en opgediend. Een aantal vrouwengroepen was gedurende het feest druk bezig met het bereidden van de maaltijd. Niet in een HCCP volgens de richtlijnen hygiënische keuken, maar gewoon op open vuurtjes onder een stuk zijl. In schone grote pannen werden de aardappelen, het rijst en de geit klaar gemaakt om opgediend te worden.

De mensen zagen er, zoals echte Samburu’s, kleurrijk uit. (Bekijk de foto’s maar!!!)

Omdat wij mzungo’s waren stond het hele dorp dat aanwezig mocht zijn, ons enorm aan te staren. Een blanke op het feest??. Onder begeleiding kregen we een rondleiding en werden we naar een aparte eetruimte gebracht waar we, samen met de projectgroep, lekker privé konden gaan zitten eten.

In deze speciaal gereserveerde ruimte zat de vader van de bruid gezellig te tafelen met een grote en volgens mij ook rijke man. Hij zag eruit als een echte baron/zakenman. Zelf was hij al zo’n 2 meter groot, maar met zijn gedrag probeerde hij gezag te krijgen. Hij droeg een gouden horloge, wat gouden kettingen en armbanden in combinatie met een cowboyhoed en een dure bril. De rijkdom straalde ervan af!!! Achteraf bleek dat hij de politiechef van het hele district was. Hoe hij aan die horloge en kettingen is gekomen…??? Corruptie misschien????? Ik weet het niet……… en wanneer ik het hier aan de lokale bevolking zou vragen, denk ik ze dat mijn vraag niet zullen beantwoorden.

Na een “heerlijk” Afrikaanse maaltijd, feliciteerde we het bruidspaar, gaven ze een cadeau en gingen weer terug naar ons hotel.

Darkness out of schools

Auteur: Mark Janssen

Daar gingen we dan met z’n alle in een matatu volgeladen met zonnepanelen en andere materialen die we nodig hadden voor onze projecten. Met 9 personen gingen we zo’n 4 basisscholen voorzien van nieuwe zonne-energie systemen.

Deze scholen konden worden aangelegd dankzij de vele liters bier, die men in mijn woonplaats Wilbertoord genuttigd heeft, tijdens de Wil-de feesten en de sluiting van Café d’n Hoefslag. Ik blijf het een leuk idee vinden: Uitgaan voor een betere wereld!!!!!! Een betere wereld begin bij jezelf ….Zuupen dus!!!! Hahahah

De feesten waren een groot succes en hebben me veel steun gegeven om hier nu in Kenia te zijn. En veel belangrijker nog, …. nu worden de mensen er hier, enorm mee geholpen.

Onderwijs is het begin van ontwikkeling van een gebied, het is de basis voor “development”. In de binnenlanden van Afrika heeft men geen elektriciteit. Wanneer er verlichting in de klaslokalen van de groepen 7 en 8 worden geplaatst, kunnen de kinderen in de avonduren studeren, zodat ze betere resultaten kunnen behalen. Door deze systemen dalen het aantal drop-outs (uitval) en nemen de prestaties met zo’n 30% toe.

Onderweg naar de eerste school kwamen we terecht in een prachtig natuurpark. Als echte Safari toeristen, stopte we bij de mooiste wilde dieren die we tegen kwamen. Zebra’s, Olifanten, Ezels, Giraffe en zelfs gazelle’s. Bij dit laatste wilde dier bedoel ik geen fiets maar een soort wild life animal….maar dat moge duidelijk zijn.

Toen we bij de eerste school aankwamen, was de headteacher niet aanwezig, en was men vergeten dat er ook nog een eigen bijdrage betaald moet worden. Wanneer de lokale bevolking zelf moet bijdrage aan ontwikkelingswerk, dan wordt deze hulp veel effectiever. Door deze eigen bijdrage (welke in Europese begrippen bijna nihil is) is men veel zuiniger op het materiaal.

Aangezien deze school zijn zaakjes niet goed op orde had, en Anne geen spelletjes met zich laat spelen, gingen we naar de volgende school. Het was de Lmisiguyol primary school in het dorpje Suguta Mar-Mar. Hier was men erg blij met de hulp die wij gaven. 1 teacher ging meteen naar de stad om wat geld te halen, en wij konden aan de slag.

Bas en ik, zouden bij de eerste school alleen nog maar kijken hoe alles ging, zodat we bij de volgende scholen zelf aan de slag konden. Ik vond het alleen op sommige momenten erg langzaam gaan dus besloot zelf maar vast de schakelaars en contact punten te monteren. Mijn jarenlange ervaring als hulpje bij een varkensboer, kwam hierbij goed van pas.

Toen het eerste licht brandde, vond ik dit echt geweldig. Ik moet toegeven dat ik er toch wel even stil van werd. De headteacher zij nog: Thank you God will bless you. Ik dacht nog even….nou als dat zo is, dan heeft hij dat al gedaan, want zeg nu zelf als je dit soort werk voor andere mensen kunt doen, dan heb je toch niets te klagen.

Voordat we naar de volgende scholen gingen, legde Anne even uit dat de kinderen geen stenen tegen de zonnepanelen mochten gooien en dat men zuinig op het materiaal diende te zijn. Iedereen was blij en we gingen nog samen met al die kinderen gezellig op de foto.

Dankzij de hulp van de mensen uit Wilbertoord is the “Darkness out of school”en hebben deze kinderen een “Brither life”

Education is a human right

Auteur: Bas Craane

Jambo,

Afgelopen dagen zijn weer zeer bijzonder geweest. We zijn in de stad Maralal geweest en hebben in het gebied rondom deze stad vier basisscholen voorzien van zonnepanelensystemen. Deze projecten zijn betaald van het geld van de feesten die Mark en Ik in Nederland hebben gegeven. Het geeft een fijn en trots gevoel als het hele systeem werkt en dat je daarmee de kinderen enorm mee hebt geholpen. Zo kunnen de kinderen die de gehele week verblijven op de school s’avonds les krijgen omdat ze dankzij de zonnepanelen s’avonds licht hebben. De stichting heeft onderzoek gedaan naar de lesresultaten bij andere scholen en het blijkt dat als de stichting panelen heeft geïnstalleerd dat de resultaten gemiddeld met zo’n 30 procent per jaar stijgen. Leuk ontwikkelingswerk noem ik dat! Mark en Ik hebben geleerd hoe deze systemen aangelegd worden en hebben dan ook mee geholpen met installeren. Het was een zeer leuke ervaring..

S’avond verbleven we in een hotel in de stad. Waar we van alle gemakken voorzien werden. Anna de director van Lobade in Kenia heeft ons echt goed verzorgd.

Het plan was om maandagochtend te vertrekken terug naar het dorp. Helaas kon dat niet doorgaan doordat we onderweg hoorde dat er lokale mensen op onze weg beschoten waren in een truck. We waren al een uur onderweg nadat een truck hard terug kwam rijden en de mensen in de truck iets naar ons schreeuwde. Anna vertelde ons dat we direct om moesten keren en terug gingen naar Maralal waar we een extra nacht voor de veiligheid moesten verblijven.

Anna heeft ons s’avonds het verhaal uitgelegd en verteld over de conflicten die bepaalde stammen met elkaar hebben in het noorden van Kenia in het Samburu district. De conflicten gaan over het vee, de Pokotten willen het vee van de Samburu’s hebben. Vandaar dat de man in de truck vol vee was beschoten en later aan zijn verwondingen is overleden. Die avond hebben we met Anna besloten om de volgende morgen te vertrekken naar ons huisje in Kampi Ya Samaki via een andere weg onder begeleiding van twee soldaten. We wilden zeker weten dat we veilig konden reizen. Na twaalf uur reizen hebben we dan ook veilig ons dorp bereikt.

Hier in Kampi Ya Samaki is alles veilig omdat hier deze stammen niet leven. We komen waarschijnlijk niet meer in het noorden totdat het veilig is in die gebieden. Zeker de reis van Maralal naar Kampi Ya Samaki was zeer spannend maar met de begeleiding van de twee soldaten gaf het ons een veilig gevoel.

Al met al waren het leuke en spannende dagen, onderweg nog een groep olifanten, giraffes en zebra’s gezien. Mensen, dat is leuker dan in de dierentuin.

Aankomende dagen gaan we weer hard aan het werk met ons project en bijkomen van de drukke dagen. Bedankt voor de vele reacties en bekijk de foto’s eens!

Groetjes en tot snel,

Bas

Geitenhandelaar

Auteur: Mark Janssen

Deze afgelopen nacht had Bas een zware nacht gehad. Had het de hele nacht erg warm, moest overgeven en van alles en nog wat meer. Ongeveer dezelfde symtonen als ik deze week gehad had. Men wilde de doktor bellen om te kijken of hij geen malaria had, maar midden in de nacht een doktor vinden dat is niet gemakkelijk.

Ik zelf had een hele rustige nacht gehad, moest wel 1 keer opstaan om naar het toilet te gaan, maar inmiddels kende ik het systeem, dus that was no problem.

Om 5.30 uur gingen we dan toch naar de dispensery toe ofwel naar de doktor. Beter gezegd (Nederlandse begrippen) een kwakzalver. Aangezien de dispensery boven op de top van een berg stond, moesten we eerst een half uur wandelen voor dat we er waren. Aan het eind van de wandeling, waarbij we de zon en de maan tegelijk zagen, waren we bek af.

Toen moest de doktor nog eens wakker gemaakt worden opstaan en polle polle ofwel rustig aan naar zijn patiënt Bas komen. Onderweg kleste hij nog gezellig met Cristina en dit terwijl Bas natuurlijk steeds ontrustiger werd.

Uiteindelijk wist de doktor ook niet of dat het nu wel of geen malaria was en adviseerde Bas om vandaag of misschien morgen even naar de stad te gaan en een test te doen. “Vandaag of morgen”zei Bas, “wat denk je wel als ik malaria zou hebben, dan wil ik het vandaag weten.”

Nou die doktor wist er in mijn ogen maar weinig van af. Ik zou bijna durven te wedden dat een iets wat grotere varkensboer in Nederland meer verstand van medicijnen heeft dan deze goede man.

Onderweg vertelde we Cristina dat een eitje wel gezond zou zijn voor Bas. Dit was niet alleen omdat het zo enorm gezond zou kunnen zijn, maar meer omdat we beide genoeg hadden van al die maismeel bollen tijdens het ontbijt. Gelukkig was er gisteren iemand die in de stad wat brood gehaald had. Zo kregen we een heerlijke boterham met ei. Nou ik heb nauwelijks zo erg genoten van een normale van granen samengestelde boterham. Wat lekker!!!!

Nu vind ik de meeste graan producten wel lekker….brood….bier…hahahah. Alhoewel ik de laatste tijd weinig bier gedronken heb. Hopelijk kan ik er dadelijk als ik thuis ben nog tegen, anders moet ik het misschien wel weer leren drinken. Uuuhhhmmm… (Of heb ik er nooit tegen gekund.)

Na het ontbijt ging de familie een auto regelen, zodat Bas en ik vandaag al naar huis konden. Bas moest immers zichzelf testen op malaria. Nu heeft men meestal wel bereik met hun mobiele telefoon, maar je zult het meemaken, als er nood aan de man is, kun je niemand bereiken. Het duurde een dik aantal uren voordat de landrover uiteindelijk gearriveerd was. Het was een man die ongeveer alleen al een anderhalf uur moest rijden voordat hij in Kiserian was, kun je na gaan hoe weinig mensen hier een auto hebben.

In tussen tijd wilde ik toch graag wat ondernemen. Inmiddels had ik deze week al geleerd hoe ik geiten moest melken, dus ik dacht laten we eens een geit kopen. Normaal gesproken als gasten vertrekken wordt er een geit geslacht en gezamenlijk rond het kampvuur meester gemaakt. Dit wilde de familie eigenlijk nu ook voor ons doen. Bas en ik protesteerde en vertelde dat ze deze geit beter konden bewaren voor hun eigen levens onderhoud. Ja ze hebben zelf al niet veel, en dan geven ze hun belangrijkste melk/voedsel bron weg. Echt aardig maar niet nodig.

In tegenstelling hebben Bas en ik een Geit voor hun gekocht. Boeren zit er bij onze familie van oudsher eigenlijk toch wel in ons bloed, dus als geitenhandelaar ging ik met de buurvrouw van Cristina het veld in zocht een mooie zwangere geit en schonk deze aan Cristina. Ik wist dat ik teveel betaalde, maar ja nu kon die buurvrouw eens eindelijk nieuwe kleren kopen voor die kinderen die er nodig aan toe waren. Bovendien was de geit zwanger, dus kocht ik er eigenlijk 2 voor de prijs van 1.

Het was een mooie witte geit, we noemde hem dus Black Beauty. Nee grapje hij was al Black van zich zelf. De overdracht was een heuse ceremonie, sommige verkleedde zichzelf als massai, ook wij kregen een andere kostuum aan. De buurvrouw merkte de geit met een M en B natuurlijk van Mark en Bas. Natuurlijk moesten er foto’s gemaakt worden van deze plechtigheid. Als dank kregen we nog een paar geweldige typische NJEMP spulletjes mee.

Inmiddels arriveerde ook de landrover en was het feest voor het dorp compleet. Volgens mij waren er kinderen bij die nog nooit een auto gezien hadden. Feest in het dorp dus!!!!!!

De terug weg met de Land Rover was er spannend, af en toe gingen we wel met echt stijl de bergen op en volgens mij heb ik er een paar blauwe plekken aan overgehouden. Het mooiste was natuurlijk weer toen we midden door de rivier gingen. Kortom geweldig.

Een ding is zeker wie avonduur wil beleven…….pak een jeep en trek door de binnenlanden van Afrika.

Geen toiletten

Auteur: Mark Janssen

Vannacht heb ik een zeer onrustige nacht gehad. Ik ben verschillende keren opgestaan, de reden hiervoor was, ….Tja ik moest naar het toilet voor zal ik het netjes uit DRUKKEN de grote boodschap. Je moet je voorstellen, wij lagen met 6 personen in een hutje die dusdanig te klein was dat wanneer ik opstond er 4 andere mensen ook wakker moesten worden en moesten gaan zitten. Ten eerste omdat ik anders niet naar het deurtje kon kruipen, en de andere reden was omdat het kleine naar binnen draaiende deurtje anders niet open kon.

Het was natuurlijk zeer gênant om elke keer die jongens wakker te maken met de boodschap dat ik boodschappen moest gaan doen. Hahah Ja ik zei dat natuurlijk niet, maar als ik vervolgens met zo’n gek rolletje wit papier er vandoor ging, dan snappen die jongens dat ook wel.

(Mensen met ernstige maag en darm klachten kunnen de volgende alinea’s beter overslaan)

Ik moest nodig naar het toilet, maar die zijn er niet in Kiserian. Dus ja wat moet je dan….., buiten in de oplucht. Ik had het allemaal al een paar dagen lang op kunnen houden maar o een gegeven moment komt toch het moment suprème. Ik dacht THIS IS THE MOMENT, als ik het nu niet doe moet ik weer wachten tot het morgenavond donker is, dat duurt te lang.

Ik sta op, loop naar een rustige plek toe in de open natuur……komt niks…..ik terug naar bed, uur later precies het zelfde enz enz.

Op een gegeven moment dacht ik: “drie keer is scheepsrecht”…nu moet het dan toch gebeuren. Ik liep dus weer naar een andere, nog rustigere plek toe, mijn menselijk instinct zei me dat het misschien verstandig was om een op een grote steen te gebruikten. Ik zag er 1 liggen en nam deze mee.

Ging zitten….en jawel hoor eindelijk het lukte. Was zo opgelucht dat ik nog eens met m’n zaklamp goed gekeken had of het wel werkelijk waar was. Op dit moment dacht ik echt….ja this is Back to Basic…..dit is het primitieve leven van een mens…..voor onze begrippen terug naar de oertijd.

Nu denken sommige mensen, hij stelt zichzelf aan, maar als je weet dat ik in het verleden al moeite had om deze werkzaamheden bij iemand uit te voeren als ik bij iemand op bezoek ben…dan zul je de context van het verhaal wel beter begrijpen.

Daarna heb ik overigens heerlijk verder kunnen slapen!!!!!!!

Small world
’s Morgens bij het ontbijt at ik 2 eitjes en 1 banaan, meer had ik niet meer nodig. Door de warmte heb je minder behoefte aan voedsel. En de tweede reden dacht ik eraan dat ik misschien……de komende nacht niet graag het zelfde wil mee maken als afgelopen nacht.

Na het kleine ontbijtje gingen we wederom een wandeling maken, en praatte we over hun vrijetijds besteding. Voorzichtig legde wij ook onze situatie uit, dat wij uitgingen, bier dronken, feesten, naar school gaan, bijbaantjes hebben enz. enz.

Op dat moment werden we alweer met de neus op de feiten gedrukt, dat deze mensen eigenlijk maar een heel kleine leefwereld hebben. Ze weten alleen iets van hun eigen cultuur en begrijpen totaal niet in wat voor een wereld wij leven. Ze zijn vaak niet verder geweest dan de dichtstbijzijnde stad. Dit terwijl wij al in verschillende landen gereisd hebben en zelfs al meer van Kenia gezien hebben dan zei. Of beter gezegd denken te hebben gezien, want zij hebben natuurlijk veel meer details gezien van mooie plekken, terwijl wij alleen over het grote geheel een klein beetje overzicht hebben.

Na de wandeling hebben we even wat geslapen, waarna we echt aan het werk zijn gegaan. Nou ja echt….meer als toerist natuurlijk. Cristina leidde ons het dorpje rond en ging eerst naar een hutje toe die men aan het bouwen was. Hier heb ik geholpen met het stucwerk van de muren, ofwel met m’n handen in de stront wat water er bij en ja hoor….smeren maar.

Het begint al te wennen

Auteur: Mark Janssen

’s morgens werd ik wakker in een bed waarvan het matras dusdanig slecht was dat een dun eierbedje in Nederland nog comfortabeler is. Maar doordat we de afgelopen dagen al zoveel meegemaakt hadden, en dus echt even bij moesten komen, had ik toch heerlijk geslapen in het gezellige, knusse, smurfen hutje. Wat een rust.

Toen ik ging kijken hoe laat het was en mijn telefoon aanzette, kwam ik er tot mijn stomme verbazing achter, dat ik hier in de rimboe, met de provider Safaricom, gewoon bereik had en dus kon bellen. Gek hè!!!! Thuis in Wilbertoord heb ik met T Mobile geen bereik of in ieder geval nauwelijks, terwijl ik hier tussen de bergen en in de rimboe gewoon een connectie met de buitenwereld heb. Unbelieveble!!!!!

Verschillende mensen lopen hier dan ook met een mobiele telefoon rond (meestal wel zonder beltegoed), alleen het gekke is dat er geen elektriciteit is om deze apparaatjes op te laden. Voor het laden van de telefoon geven ze die telefoon weer aan iemand af die met meerdere mobieltjes naar de stad reist om ze op te laden. Creëren van werkgelegenheid en handel dus. Typisch Afrikaans.

Het mobiele netwerk, een enkele fiets, matatu, een stationaire motor en jawel hoor de Coca Cola is dan ook het enigste westerse wat je hier in dit gebied aantreft. O ja het gezin waar wij verbleven heeft ook een radio op batterijen.

Na een klein ontbijtje met wat geitenmelk en een soort pannekoek van maismail (Chappatie), gingen we als echte massai mannen rondtrekken met het vee. Bas en ik kregen allebei een stok mee en hebben uren in de hitte rondgewandeld, tussen zebra’s, struisvogels en andere animals zoals bijvoorbeeld apen. De vierdaagse in Nijmegen was er denk ik niets bij…hahaha. Wat een wandeling….. Phoe!!!!

Ik was blij dat we terug kwamen en weer wat te drinken kregen. We gingen samen met wat vrouwen en kinderen in de schaduw zitten, vergezeld met honderden, nee wel duizenden vliegen. Die vliegen zaten vooral dicht bij de melk en rondom de mondjes en snottebellen van de schattige kleine kindertjes.

Emancipatie, daar heeft men hier in Kenia denk ik nog nooit van gehoord, zeker niet hier op het platteland. Vrouwen zorgen voor het eten, de kinderen en het huishouden en de mannen, die wandelen wat rond met het vee. Die mannen doen eigenlijk dus niet veel. Zelfs het halen van water, wat geen lichte klus is, behoort hier bij de taken van de vrouwen.

Van oudsher was het de taak van de man om voor het voedsel te zorgen d.m.v. de jacht. Volgens mij is jagen hier geen noodzaak meer, omdat ieder huishouden zijn eigen vee heeft. Toch heeft de man dit nog steeds als zijn taak, ofwel de hele dag alleen maar een beetje rondslenteren, terwijl de kinderen naar school gaan en de vrouwen het voor het eten zorgen.

Een “american dream” ofwel het rijden van grote auto’s, het verdienen van bakken met geld e.d. nee dat heeft men hier niet. Men is blij dat ze vandaag te eten heeft. De vrouw van het huishouden vertelde me, dat in een periode van droogte (Dec/Jan/Feb/Mrt) ze soms drie dagen geen eten hadden. Om de dag toch door te komen ging men dan maar slapen, want dan gebruik je het minste energie. Gelukkig heeft men zelf wel een soort sociaal stelsel in de cultuur gebouwd. Wanneer men namelijk echt niets meer heeft en de buren wel, dan wordt er tenminste nog gedeeld. Armoede verbroederd!! Toen ze me dit vertelde, dacht ik wel weer even hoe goed wij het hebben. Niet alleen met ons klimaat en omgeving ook met onze mentaliteit van zakendoen, werken en geld verdienen. Ja dit zijn nu echt de armste van de armste van de wereld.

Soms denk je wel eens, waarom zetten ze zaken en dingen hier niet anders om en veranderen ze van mentaliteit, maar zoals de voorzitter van de stichting Lobade eerder al vertelde: “Wij zijn hier om de mensen te helpen, niet om hun cultuur te veranderen”

Als avond eten kregen we nog paar handjes rijst en wat aardappelen en zaten nog wat rond het vuur. Die kleine kindertjes vonden ons mzungo’s maar gekke mensen, ze keken precies zoals wij vroeger naar zwarte piet en sinterklaas keken.

Gezien de gezelligheid met elkaar, de verbroedering het gezellig samen rond een vuurtje zitten, begon ik eigenlijk best snel te wennen aan het leventje. Behalve het de hele dag niets doen, vond ik het eigenlijk best leuk de gezelligheid de harmonie die men er met elkaar heeft.

Groeten uit de rimboe…

 

Auteur: Bas Craane

Ja, daar leek het wel op. Alleen had deze stam wel ooit blanken gezien. Afgelopen week waren wij te gast bij de Njemps, een stam afgeleidt van de Masai helaas kon SBS6 niet komen filmen omdat de cameraploeg aan de andere kant van Kenia stond, communicatiefoutje. Kan ook niet anders want er was geen telefoonnetwerk. Helaas, pindakaas.

Het leven bij de Njemps was een zeer leuke ervaring op één nachtje na dan, keertje overgeven en dan weer vrolijk slapen. Soms was het eten of drinken niet altijd verteerbaar volgens ons darmstelsel.

Gedurende de dag zit je voor je hutje een beetje voor je uit te staren en te kijken naar die geweldige geiten, koeien, kippen en nog wat geiten. En als je gelukt hebt en schijnbaar hadden wij altijd geluk aten we iedere avond geit, ugali (witte maïsmeel gemengd met water) en sliertjes groente. Ohja, en geitenmelk natuurlijk. Dit alles is een van de gerechten die veel in Afrika worden gegeten. De hutjes waren echte hutjes van stro, koeienstront en wat takken. Slapen konden we gelukkig in een muskietennet en in een normaal bed. In het hutje stonden twee bedden maar vreemd genoeg sliepen alle mannen erin, maarliefst zes stuks dus vaak was het s’nachts dan ook behoorlijk warm in dat hutje. Het slapen was prima alleen de wc….ja…dat was een probleem. Die hadden ze namelijk niet. Het beste was om een goede steen te vinden en daar op gaan zitten en dan maar hopen dat het lukt

Om eerlijk te zijn hebben wij niet stil gezeten in Kserian de plaats van de Njemps. Gelukkig konden we iedere morgen een wandeltocht maken met een van de jongens van de familie. Tijdens de tocht hebben we wat wild kunnen zien als, struisvogels, apen, zebra’s en wat eekhoorntjes. Ook zijn we de bergen in gegaan en hebben we andere familiehutjes gezien maarja op den duur blijken alle hutjes hetzelfde te zijn en dan heb je het wel eens gezien.

Tijdens ons bezoek aan de Njemps zijn we wat scholen gaan bekijken die Lobade heeft voorzien van zonnepanelen. We hebben daar twee scholen bezocht en de resultaten bekeken voordat de panelen geplaatst waren en erna. We zijn nog bezig met de resultaten maar nu is al duidelijk dat de zonnepanelen de schoolresultaten bevordert. Deze onderzoekjes nemen we weer mee in ons project.

Voordat we vertrokken bij de Njempsfamilie hebben we ze een geit gegeven die de letters B en M van Bas en Mark in zijn oren heeft staan. Zodat als we terug komen kunnen zien dat hij door ons is gegeven. De familie heeft haar de naam Black Beauty gegeven.

De kleine week bij de Njemps was een super ervaring, goed om te zien hoe de echte armen leven. Zo besef je maar weer eens hoe goed wij het in Nederland hebben. Deze mensen zijn niet ongelukkig maar hebben gewoon niet veel te besteden, genoeg om te leven.

Wat staat er nog op het programma?

Inmiddels zijn we vier vier dagen in Kampi Ya Samaki geweest om aan ons project te werken. Vanaf vandaag (vrijdag) gaan we met het geld wat we opgehaald hebben van de feesten o.a. vier scholen voorzien van zonnepanelen. Zaterdag en zondag zijn we te vinden bij een bruiloft in Maralal. Vervolgens zullen we naar verwachting vanaf maandag tot en met woensdag de andere scholen voorzien van panelen. Weer voldoende bezigheden denk ik zo.

Groetjes vanuit Kampi Ya Samaki oftewel Kamp van de vissers!

Back to Basics – deel 2

Auteur: Mark Janssen

In een donker hutje voorzien van een kerosine lampje schrijf ik bij volle maan mijn eerste bevindingen / indrukken van een totaal andere wereld als waarin ik ben opgegroeid. Het wereldje van de armste van de armste. “Live like a Njemp…Back to Basic”

Na wat bijgekomen te zijn van de lastige nacht vertrokken we rond 11.00 uur toch naar de Njemps in Keserian. Onze begeleiders Peter en Anne gingen met ons mee. De trip was nog specialer en gekker dan de weg naar Nginyang. Doordat er een aantal bruggen tijdens zware regenval weggespoeld waren, was de chauffeur van onze 4×4 genoodzaakt om dwars door de rivier te rijden. De eerste rivier waar we aankwamen was volgens de chauffeur te diep om door heen te gaan, dus passeerde we deze rivier op een andere plek. Dit was nou eens echt terrein rijden. ADVENTURE….GAAF!!!!!

Eindelijk kwamen we aan bij de familie van Cristina. Een alleen staande vrouw met een aantal kinderen en wat broers om haar heen. Een gezellige Njemp familie. Na een warme verwelkoming namen we afscheid van Anne en Peter en moesten we op eigen benen staan.

De Njemps is een stam behorende bij de Masai, een soort afstammeling daarvan. Eigenlijk zijn de Njemps een soort masai zonder vee, maar dan met vis. Ze bestaan uit minder dan 10.000 mensen en leven rondom het Baringo meer.

Men leeft erg primitief, heeft helemaal niets, alleen een eigen gemaakte hutje en een klein aantal bezittingen met wat koeien en geiten en that’s it. Voor ons westerlingen is het natuurlijk ongelooflijk maar op de ene of andere manier is men toch gelukkig. Men is blij met de kleine dingen die het doen.

De opbouw van de hutjes alleen al is erg primitief. Het frame / spanten bestaat uit aan elkaar geweven takken. Daartussen heeft men bij zowel het dak als de muren fijner struikgewas verwerkt. Bij het dak worden er nog dunnere takjes doorheen verwerkt, zodat men een waterdicht rietendak boven het hoofd heeft. De muren van de hutjes worden afgesmeerd met diverse soorten mest afhankelijk van het soort vee dat er rond loopt. Voor het smeren van de muren, gebruikt men net als bij ons de stukadoor water om het mengsel goed gesmeerd te krijgen.

De “moderne”huishoudens hebben ongeveer drie hutjes. Een keukentje, een hutje voor de mannen en een hutje voor de vrouwen. Eigenlijk hebben de vrouwen dus twee hutjes, aangezien de mannen hier nauwelijks in de keuken komen en er zeker geen werkzaamheden uitvoeren.

Het keukentje bestaat uit een hutje met een holletje en wat stenen, zodat het speciale “fire wood” onder de pan geschoven kan worden. Verder heeft men nog 1 afvoer gat in de muur, zodat het rook nog enigszins weg kan dampen. Volgens mij word het verblijf in zo’n hutje door de Nederlandse arbowet niet goed gekeurd, de damp die er hangt is niet echt geweldig voor de luchtwegen. Verder staat er in het keukentje wat keukengerei en een klein tafeltje waaraan men het maïsdeeg kan rollen.

In de hutjes waarin men slaapt of verblijft tijdens de tropische regenbuien, welke nauwelijks voorkomen, bevinden zich weinig materialen. Sommige hutjes hebben een bedje met een hard matras binnen staan, maar de meeste mensen slapen gewoon op de harde vloer. Verder kan er nog een tafeltje staan en hangt men nog wat materialen in de lucht. Zo hangt de melk bijvoorbeeld in een speciaal daarvoor bestemd stuk leer aan het plafond. Dit om te voorkomen dat de geiten, katten of andere beesten de melk opdrinken.

’s Avonds kregen we bij volle maan, ons eten toegediend. Ugalie en Sukuma wiki, ofwel maismeel en water met een bepaald soort groente ongeveer Spinazie. De eerste keer toen we dit soort eten in hier in Kenia voorgeschoteld kregen, hadden we moeite met de verwerking ervan, maar inmiddels zijn we gewend aan de smaak en kunnen we het redelijk weg krijgen.

Iedereen praatte gezellig en de kinderen speelde een paar simpele spelletjes. Spelletjes als tikkertje, liedjes zingen e.d., waarbij ze geen dure hulpmiddelen zoals een Nintendo of iets dergelijks nodig hadden. En toch hadden ze schik!!!!