Hakuna Matata

Auteur: Mark Janssen

In Afrika lopen vele processen wel iets anders dan wat we in Europa gewend zijn, maar uiteindelijk komt alles toch goed. Everything is gonna be allright…no problem ofwel HAKUNA MATATA. Toen Anne en Peter terug uit Nairobi kwamen hadden ze mijn koffer weer terug. Ja wat stelt zo’n koffer nou toch voor. Op die medicijnen na, had ik eigenlijk helemaal niets uit die koffer meer nodig. Waarom zit ie zo vol, aan een paar stukken kleding heb je toch al genoeg?? Nu schrijf ik dat eigenlijk zo wel, maar ik kan niet ontkennen dat mijn eigen kleren toch fijner zitten dan het Afro-kostuum. Verwent menneke hè.

Tourist in own village

Auteur: Mark Janssen

Op woensdagochtend werden we al om 6.15 uur gewekt door iemand die een boottocht over Lake Baringo ging verzorgen. Samen met een Nederlandse toerleidster en twee Canadezen zagen we prachtige natuur. We zagen verschillende soorten tropische vogels, die een vis gevangen hadden en deze lekker aan het op peuzelen waren. De verzorgers van de tocht gooide een vis in het water, waarna een adelaar deze netjes uit het water viste, een prachtig spel!!!!!

Met ons motor bootje voerde we tussen Hippo’s (Nijlpaarden) en naast krokodillen. Echt een adembenemend beeld. Nu moet ik wel zeggen toen er ineens van twee meter afstand, voor me, een krokodil uit het water kwam, toen zat de schrik er toch wel ff in.

In het midden van lake Baringo liggen diverse eilandjes, waaronder een eiland waar de Njemps wonen. De Njems zijn Massai zonder kudde die dus leven van vis. Visvangst en een klein beetje toerisme, is hun enige inkomsten bron. En ja hoor zelfs op dit eiland kon ik nog een sms ontvangen en een Coca Cola bestellen. That’s the global world!!!!!

De mensen lieten ons verschillende handgemaakte producten zien en de huisjes waarin ze woonde. Een klein hutje met rieten daken en muren van geiten mest. In dit kleine hutje van 3m2 leefde een gezin met zo’n 5 personen. Een kussen had men niet, hiervoor gebruiken ze een stukje hout. O ja en om de malaria muggen uit het, lekker koele hutje te houden, stookte men ’s nachts binnen nog een klein vuurtje. Vraag me niet of deze mensen gelukkig of een ongelukkig leven hebben. Ik denk dat zei op hun manier echt wel blij zijn. Op dit eiland heeft men denk ik geen visie van school, carrière maken ofwel een beetje The American Dream. Waarschijnlijk vinden ze het, met kleine aanpassingen wel goed. Als ik binnenkort voor een week tussen zo’n stam ga wonen, zal ik er proberen achter te komen hoe gelukkig men in bepaalde situaties is.

Waardering

Auteur: Mark Janssen

Omdat Anne en Peter deze week voor zaken in Nairobi zitten, eten Bas en ik deze week in een plaatselijk restaurantje. ’s Morgens krijgen we een afgemeten portie met Chappatie ( soort pannekoek, maar dan anders) en 1 ei. That’s the breakfast. En natuurlijk een Kenyan Thea ofwel Melk gezeefd met Thee.

Toen we deze week een keer, wit brood met jam kregen, vonden we dit geweldig. We waren echt blij dat we brood kregen, en het was nog taaie mik ook, maar wel brood dus lekker. Ik merk wel dat je hier veel meer geniet als je eens wat anders te eten krijgt. Je gaat het meer waarderen en eet het tot de laatste kruimels op. Eigenlijk maakt het, het eten veel lekkerder dan wanneer er overvloed is.

Neem nou bijvoorbeeld de elektriciteit in ons huisje. Normaal gesproken zijn wij niet anders gewend dat alle elektriciteit werkt, hier is dit nooit zeker. De stroom valt hier regelmatig uit, maar wanneer alles het dan weer doet, dan pas….dan besef je hoe luxe elektriciteit is. In Nederland zou dan echt alles op z’n kop staan, energiemaatschappijen zoals Essent of Nuon duizenden schadeclaims te verwerken krijgen….Want meneer of mevrouw heeft the bold and the beautiful of Goede Tijden slechte tijden gemist….en hebben daar een trauma aan over gehouden.

Rural Area

Auteur: Mark Janssen

Uiteindelijk kwamen we weer terug op het platteland, ofwel back to the rural area. Geen stroom geen stromend water, maar wel een plek waar het veel veiliger is dan in de stad. Eldoret ziet er op het eerste gezicht redelijk westers uit, maar als je er een week verblijft begin je de ellende van de armoede pas te zien. Ik heb deze week gemerkt dat je armoede pas na een week begint te constateren. In vele gevallen vertopt de armoede zich, na verloop van tijd begin je er pas inzicht in te krijgen.

Wie op rozen zit, voelt de doornen niet!!!!

Wij zelf voelen die spreekwoordelijke doornen hier in ieder geval niet. Naast het feit dat we redelijk primitief leven kunnen we het ons wel veroorloven dat wanneer het 35graden is, we lekker een duik te nemen in 1 van de twee zwembaden die het dorpje kent. In deze zwembaden zie je alleen mzungo’s (blanke) toeristen, omdat de lokale bevolking zich dit nauwelijks kan permitteren.

Back to the rural area

Auteur: Mark Janssen

Op zondag reden we weer terug naar “huis”,…terug naar Kampi ya Samaki. Via een toeristische route werden gingen we via de Rift Valley richting Baringo. Wat een natuur!!!. Watervallen, heuvels, bergen, stenen….de hunnebedden in Drenthe zijn er niets bij. Over gevaar gesproken, ik ben een aantal keren gigantisch geschrokken van geiten en schapen en koeien die plotseling overstaken. Dat is niet erg als je met lage snelheid door de bergen tuft, alleen wij hadden de vaart er behoorlijk in.

Toen we in bochten een berg aan het beklimmen waren, schrokken we wel ff heel erg. Een fietser met een passagier kwam met hoge snelheid dalend van de berg af, nam de binnenbocht,….Iets wat hij beter niet had kunnen doen. Wij weken met onze auto uit, en zij….Jawel hoor….gingen vol op hun gezicht…klats onder de vangrail door. Die fiets konden ze denk ik niet meer gebruiken. Als ze niet onder de rail gevlogen waren, denk ik dat ze er nu niet meer waren. We mochten niet stil staan, het was hun eigen schuld en moesten, om problemen te voorkomen, gewoon doorrijden. Stoppen op zo’n moment is hier in Kenia levensgevaarlijk. Het was trouwens wel een komisch gezicht. Naast de schrik heb ik toch zo’n half uur dubbel gelegen van het lachen. (Natuurlijk ook wel omdat ze het er levend van afgebracht hebben)

Hand in Hand

Auteur: Mark Janssen

Hand in Hand kameraaden….hand in hand……PSV ofuuhh R’dam……..Hier in Afrika hebben ze echt iets met Europees voetbal. Daar waar een TV of krant is, (alleen in de stad dus), hebben ze het over “ons” voetbal. Met name Manchester en Barcelona zijn hier very famous. Deze week stonden Frank Rijkaard, Dirk Kuyt groot met foto’s in de landelijke kranten. Ook Jan Vennegoor of Hesselink stond er in…..Ik weet niet meer welke van de twee het was…Vennegoor of die andere.

Nu zul je denken……waarom begint hij in godsnaam met de woorden…Hand in Hand…Is ie nou helemaal gek aan het worden??? Nou dat komt, doordat het me de afgelopen tijd is opgevallen dat veel mannen…ja ik herhaal….mannen hier hand in hand lopen. Niet dat ze zichzelf tot elkaar aangetrokken voelen of zo iets,…het is hier gewoon een gewoonte. (Alhoewel ik daar zelf niet aan ga beginnen…hahah)

Voordat we naar ons huisje in Kampi ya Samaki terug gingen, liepen we nog even door de straten van Eldoret. Nu viel ons de echte armoede pas echt op. We zagen de straatkinderen die geen ouders meer hebben, geen werk. Ze leven van fooien en diefstal. De meeste hebben ook een potje lijm bij waardoor ze zich prettig voelen, erg hè. Maar soms vraag ik mezelf wel eens af……., misschien zou ik in hun omstandigheid ook liever niet weten wat voor een dag het vandaag is.

Neem nou de kinderen in de slump (sloppenwijk). Volgens diegene die met ons door de sloppenwijk was gelopen, bleek het zo te zijn dat er verschillende kinderen, dronken…ja echt …..zat rond liepen. (Geen wonder dat ze allemaal zo tegen ons brabbelde…hahah). Één van de moeders in de slump heeft schijnbaar een kleine illegale brouwerij in haar hutje, en als ze de kinderen niet normaal kan voeden, of wanneer ze liggen te janken, dan is drank een medicijn dat goed werkt. Je gooit deze stakkertjes dan gewoon vol met alcohol.

Relativerend, terug denkend aan het bezoek aan de sloppenwijk, hebben we eigenlijk best een groot risico gelopen. Alleen al door daar aanwezig te zijn. Gilbert heeft ons nog eens alle gevaren verteld. Het begon al met de taxi die ons binnen reed. Hij moest van enkele “gangsters” geld betalen om door te mogen rijden. Vervolgens hebben verschillende mensen in het Swaili tegen Gilbert gezegd dat die mzungu’s, ofwel blanke, geld moesten geven. Nee zonder begeleiding waren wij hier niet heelhuids uitgekomen. Die mensen hebben toch niets meer te verliezen in die grote vuilnisbelt.

Last day in Eldoret

Auteur: Mark Janssen

De ochtend begon met een meeting. We zouden om 9.00 uur beginnen,….dit werd uit eindelijk 11.00 uur. Geen Brabants kwartierke…maar gewoon 8 Afrikaanse kwartierkes (en dan hebben we nog geluk gehad). Gilbert had zo’n 8 studenten van de universiteit uitgenodigd om over een aantal onderwerpen te discusseren. We hebben het voornamelijk over onze project gehad en kregen goede informatie.

Gedurende de middag kwamen we “the hard life” in een slam (sloppenwijk) tegen. Het was wel enigzins gevaarlijk maar toch ben ik blij dat we dit eens met eigen ogen gezien hebben. Ja dit was erg confronterend. Bas voelde zich niet echt op z’n gemak, ik zag op dat moment geen gevaar, zeker niet omdat Gilbert en de Taxi chauffeur met ons mee liepen.

Een wijk met allemaal hutjes en varkens, kippen, schapen, geiten die allemaal tussen de rotzooi scharrelde. De mensen zijn erg vervuilt. Dat mensen hier nog kunnen leven… zou je denken, geen riool, geen vuilnisbelt…of vanuit Europees perspectief gezien….1 grote vuilnisbelt.

Ik kon er niet echt om lachen, maar alle kleine schattige zorgeloze kindjes die hun eerste Engelse woordjes lieten horen….How are you….. stelde me toch weer enigzins gerust.

Er op uit

Auteur: Mark Janssen

Het is 5 uur in de avond, uitgeput lig ik even op m´n bed na te denken over de afgelopen twee dagen. Slapen is bijna onmogelijk, want vanuit mijn hotel kamer hoor ik de honderen auto monteurs werken aan de verschillende matatu´s die een opkap beurt nodig hebben. Je hoort de monteurs, hameren, lassen en zingen op de prachtige Afrikaanse muziek. Geweldig al die chaos.

Monteurs sleutelen, lassen werken hier gewoon langs de kant van de weg, men vervangt hier zelfs complete motoren van auto’s midden op de weg. Last van olie vlekken hebben ze hier niet, en mileuvriendelijke olie dichte vloeren, daar heeft men nog nooit van gehoord. Soms stink het enorm, want het afval wordt hier gewoon overal verbrand.

Langzaam zwijmel ik weg uit de drukte van alledag en denk aan de prachtige plaatsen die wij vandaag bezocht hebben. Wonderfull!!!! Gilbert bracht ons naar de binnenlanden rondom de stad waar wij op dit moment verblijven.

Van de ene kant zagen we dorpjes met echt arme mensen die blij waren dat ze rijke blanke zagen en dan ook meteen om geld bedelde, dit terwijl we aan de andere kant prachtige natuur tegen kwamen. Ik moet bekennen dat ik helemaal geen natuurfreak ben, maar dit landschap deed mijn hartje toch wel sneller kloppen. De marketingspreuk: “Allway´s Coca Cola“, klopt overigens wel want, zelf in een kleine duka ergens in de middle of helemaal niks….. kun je nog een Coca Cola bestellen. Gek hè!!!!!

Als echte reallyrijders, (met grote snelheid) scheurden we naar plekken waar men volgens mij nog nooit geen blanke gezien had. Plekken met watervallen en prachtige natuur. Soms moesten we ff snel afremmen, omdat er in 1 keer schapen overstaken of koeien midden op het pad stonden. Ik noem het paden want wegen mag je het niet noemen. De wegen zijn af en toe zo slecht dat ik goed begrijp waarom de auto monteurs bij ons hotel het zo druk hebben.

Het verkeer is hier ook levensgevaarlijk (bijna 1 van de doodsoorzaken nummer 1 hier). Als automobilist slinger je van links en recht over de weg, looking for the best way. Iedereen doet maar wat, ik denk dat er toch wel een systeem in zit…but I don’t know.

Zebra’s hebben ze hier genoeg…..maar misschien zouden ze voor de voetgangers ook eens wat zebrapaden neer kunnen leggen..

De mooiste plek waar we terecht kwamen was in een cave, ofwel een grot achter een waterval. Het was wel even klimmen (best gevaarlijk), maar na een aantal malen uitgegeleden te zijn, kwamen we toch op de plaats van bestemming. We stonden achter een waterval van …jawel hoor zo’n 30 meter….en dat is niet overdreven. Prachtig om te zien maar, Eyes can´t never ever see enough, dus we moesten toch weer verder.

Ik wilde de jongen die ons begeleid had spontaan 500 shilling geven 5 euro geven, maar dit mocht niet van Gilbert, omdat die jongen dat dan ook bij andere gaat verwachten en 5 euro is hier voor sommige wel een salaris van 5 dagen.

Men heeft echt heel weinig geld hier, zorgen over verzekeringen, pensioen e.d. heeft men niet, men leeft van dag tot dag. No work…no money. Iedereen bedeld bij ons, maar geld geven kunnen we niet…daar wordt het probleem namelijk niet mee opgelost. De oplossing zit hem meer in duurzame ontwikkelingsprojecten, daar waarvoor we hier gekomen zijn.

Hetgeen wat me het meeste heeft doen nadenken, was een vrouw die geen voeten meer had en over de straat heen kroop en geld bedelde. Je kunt zo iemand wel geld geven, maar daardoor heeft ze 1 dag te eten, maar daarmee los je haar probleem niet op.

We zitten hier in Eldoret om het land te leren kennen, niet om beloftes aan mensen te doen. De mensen die echt hulp nodig hebben zijn niet de arme…maar de armste van de arme (the poorest of the poor)..…en die vind je vooral in de droge gebieden in het Noorden en Noord-Oosten.

Vandaag is er zelfs een student vanuit Nairobi gekomen (8 uur met matatu) om proberen te regelen dat wij haar gaan betalen voor haar opleiding aan de universiteit. Het lijkt hard gezegt, maar je denkt toch niet dat we dat gaan doen….voor je het weet komen er morgen 20 andere, en bovendien, hebben mensen die studeren hier niets te klagen. Zo iemand afwijzen is niet leuk….maar wel realiteit!!!!!

The Project..

Auteur: Bas Craane

Dag Iedereen,

Bedankt voor alle leuke reacties. Inmiddels zijn we gister op de main campus geweest van de Moi University in Eldoret. Daar hebben we van twee studenten een rondleiding gekregen over het gigantische complex van deze universiteit inclusief ziekenhuis. Ze hebben ook een website namelijk www.mu.ac.ke dan kunnen jullie zien waar ik geweest ben.

Vandaag zal ik wat uitleg geven over ons project omdat het een iets andere inhoud heeft gekregen.

De eerste acht weken zullen wij ons voornamelijk bezig houden met een onderzoek of er een behoefte bestaat aan zonne-panelen systemen bij de inwoners van de gebieden Samburu, Turkana en Baringo. Hiervoor gaan we een aantal scholen bezoeken in deze gebieden zodat we een indicatie hebben of deze doelgroep interesse heeft in de toekomst. Hierbij gaan we ook kijken of ze het kunnen betalen, hoe de infrastructuur is geregeld in deze gebieden, wat de kosten zijn van de systemen, of er andere organsisaties werkzaam zijn in dit gebied (concurrentie)en nog veel meer. Dit zijn een aantal vragen die ons kunnen helpen bij het onderzoek.
Als we ons onderzoek na deze 8 weken af hebben kunnen we bepalen of er enige behoefte bestaat in deze gebieden.

Nadat is bepaald of er een behoefte is zullen we indien nodig een bedrijfsplan schrijven. Met dit bedrijfsplan is het de bedoeling dat een instantie in Nederland de leiding heeft in dit bedrijf dat zich in Kenia zal vestigen en dat zij voor de financien zorgen. Daarnaast zal een vrouwengroep in Kenia zorgen voor het maken van contacten met potentiele klanten en voor installatie van deze systemen waarvoor zij dan weer een premie kunnen verdienen.

Dit is ongeveer het idee waar wij mee bezig zijn deze periode in Kenia. Mogelijk kan er nog iets veranderen in het project. Ik houd jullie op de hoogte. Inmiddels is het bekend dat wij tot zondag hier in Eldoret zullen verblijven om vervolgens zondag in de ochtend te vertrekken naar ons dorp Kampi Ya Samaki. Straks gaan we kijken of we ergens even een duikje kunnen nemen in een zwembad, altijd fijn natuurlijk. Morgen zullen we wat gebieden rondom Eldoret bezoeken voor ons project en voor leuke foto momenten. Vervolgens hebben we vrijdag en zaterdag een meeting met een aantal studenten van de Moi University die mogelijk wat vragen kunnen beantwoorden voor ons onderzoek.

Spreek jullie snel weer,

Groetjes uit Kenya!

Dagje vrij

Auteur: Mark Janssen

Vanaf het moment dat we in Kenia zijn geland tot nu toe, hebben we steeds maar van ´s morgens vroeg tot ´s avonds laat gewerkt. Vandaag hoefde we maar een halve dag te werken en begonnen Bas en ik ’s morgens eerst met een bespreking over het project. We maakte een uitgebreide Plan van aanpak. ’ s Middags hadden we tijd om even naar de markt te gaan en …jajajaa naar een openlucht zwembad. Lekker zonnuuhh!!!

Als blanke val je echt op, iedereen denkt geld aan ons te kunnen verdienen. Managers van het hotel, het restaurant, de universiteit, taxi chauffeurs,…iedereen wil vriendjes van ons worden. Ik moet bekennen dat ik niet zeker weet of deze gastvrijheid komt uit de cultuur of dat het puur een kwestie van geld is. Ik persoonlijk denk eigenlijk dat de mensen hier gewoon extra aardig naar elkaar toe zijn…omdat vriendschap betekend dat je kunt overleven.

De manager van het hotel vroeg wat we hier deden, en binnen twee minuten vroeg hij al, ofdat wij nog mensen zoeken……hij had namelijk iemand die hij wel een baantje gunde.

Deze week hebben we tevens geleerd dat je hier in Afrika veel geduld moet hebben..heeeeeeeel veeeeeeel. Mensen komen NOOIT op tijd en komen ook niet snel “ to the point” en kunnen wel 20 keer over de zelfde zaken beginnen te praten. Normaal gesproken als ik iets afgesproken heb dan staat dat vast en dan hoeft dat niet meer veranderd te worden. Maar hier veranderd alles elke minuut. Men leeft hier van moment tot moment. En dat is voor ff wennen.

Zo heb ik bijvoorbeeld geprobeerd weer met Brittish Airway contact op te nemen voor mijn koffers, volgens mij komen ze binnenkort toch een keer bij Kampi ya Samaki aan. Een ander lopend project is ons draadloos internet verhaal. Vorige week hebben wij gezamenlijk met Peter een internet kaart gekocht, zodat we via de mobiele telefoon kunnen internetten. Nu 1 week later en na wel zo’n 20 keer gebeld te hebben, heeft de provider Safaricom de kaart nog steeds niet geactiveerd. Geduld is een schone zaak!!! (Lastig hè!!)

Gelukkig is hier alles wel super goedkoop, je kunt hier al voor zo’n 1,50 euro uit gaan eten.
O ja en nog iets anders op alle matatu’s staat de naam van de voetbalclub uit EINDHOVEN namelijk PSV…BOERUHHHHH. Nu zul je denken waarom zetten ze geen Ajax, Feijenoord of iets anders op die busjes…..wat blijkt PSV wordt hier gebruikt als afkorting voor: Public Service Vehickel…hahaha. Weer een Engelse afkorting…Inmiddels denk ik alweer volop in het Engels. Ik betrap mezelf en Bas er regelmatig op dat we ook gewoon Engels tegen elkaar beginnen te buurten.